Hep istediğimi elde eden bir insandım. Annemle babam çikolata verdiğinde yarısını yiyip bırakıp sonra o yarıdan devam etmek değil de yeni bir paket alır verirlerdi. Her istediğimi dediğim gibi elde ettiğim için onları parmağımda oynatıyordum, avucumun içindelerdi. Mesela meyve suyu içerken elimden aldıklarında küsüp gider, geri verdiklerinde kabul etmez yeni bir paket istermişim. Hep bu dönemde böyleydi, belki bir şeyleri hep BEN olarak gördüm. Her zaman kahvaltıyı yapıp, babamdan harçlık alıp öğlene kadar o harçlığı bitirip, yanımda beslenme var, öğle yemeği var ablam okulda yemek yemezdi onun parasını da ben harcardım. Bu durum liseye kadar bu şekilde devam etti. Aslında genetik dediğimiz şey de var, ailenin yaşantısı, yemeği sevme ama hiçbir zaman şunu düşünemiyorsun; benim babam çiftçilikle uğraşıyor mesela tarlaya gidiyor, istediğini yiyor ama baktığında yakıyor ama bunu sen akıl edemiyor, göremiyorsun.

Hiçbir zaman zayıf olmadım, hep üstüne koyarak ilerledim. En son lise bitti İstanbul’a gittim ve moda tasarım okudum ve sabaha kadar proje yapıyordum. O projelerin bir tık daha iyi olması için sabahladığım ve iki ayda bir proje teslim etmem gerekiyorken iki proje birden teslim ediyordum ve sabaha kadar yiyordum yalan değil. Ben İstanbul’da 2 yıl kaldıktan sonra tartıldığımda 143 kg ya çıkmıştım. 100 kg dan sonrası çok hızlı gitti, bana dediler ki mide ameliyatı olacaksın, be kabul etmedim. Çünkü bir şeyleri kendim yaparak çıktım ve sonra tamam yapıcam deyip 3 yıl olmak üzere ve şu anda 73 kg yum. 92 kg ya kendim indim diyetisyen ve spor yardımıyla ama her zaman şeydi koşu bandında yürüdüm indim çünkü o evre benim ağırlık olarak daha kaslı olma evrem değildi, yağ yakımı ve zayıflama evremdi. O yüzden koşu, step gibi şeyler daha farklı ön plandaydı. Sonra kampı buldum, aslında kampı bulma hikayem de şöyle, artık bir şeylerden bıkıyorsun ve hani sıkılıyorsun baktığında aslında bu senin hayatın boyunca sürdüreceğin bir şey ama o dönemde 92 kg ya indim daha çok önümde yol var ama nasıl yapıcam, bıktım. Şu andaki düşüncelerimle 92 kg da ki düşüncelerim bir değil. Bir gün instagramda gezerken ben kampı buldum.

Burası kimsenin seni düşüncelerinle yargılamadığı bir yer. Herkesin hikayesi farklı ama herkes bir amaç için burada. Ben sihirli bir değnek bulamadım ama sihirli bir ev buldum. Düşündüğünde sana yardımcı olan insanlar var ama bir şeyleri yaparken kendi başına bir birey olarak yapma özgüveni kazanıyorsun.

Mantık olarak diyorsun ki ben light ürün yiyeceğime, istediğimin tadına varıp miktarına dikkat ederek tüketirim çünkü hayatımın sonuna kadar devam edecek bir süreç düşüncesine ulaşıyorsun. Ben şeyi düşünüyorum 92 kg ile buraya geldim, döndüm tekrar geldim. Bir ara pes eder gibi oldum ama pes etmedim şu an 73 kg yum. Ben 143 kg dum amacım benim sağlıklı bir insan olmaktı. Aslına baktığında hiç aklımda bunlar yokken bir yanda buradan çıkmadan manavgattaki hocalarımla konuşuyorum, kickbox dersi olsun başka dersler olsun bunlarla uğraştım uğraşmaya da devam edeceğim. Çıkmadan planı ayarlıyorum ki gittiğimde hocalarla devam edeyim. Burada bir şeyleri yaparken planına göre hareket etmeyi öğreniyorsunuz.

Ben o kadar çok kilo verdim, o kadar çok yol katettim ki yeter diyen yok hep devamını istiyorlar. Ben 73 kg yum ve mutluyum.

Mutluyum, aynanın karşına geçtiğim zaman mutluyum ama bir taraftan da mutsuzum. Mutsuz olduğum yer kendime yaptıklarım. Neden kilo aldım, neden verdim, neden vücudumu bu hale getirdim tarafı ama baktığımda mutluyum çünkü eski Gülşah yok.

Psikoloji. En başta psikoloji. Benim psikolojim 143 lerden 73 kg ya inecek kadar güçlüyse bunu da yapacak kadar güçlü yani. Evet neleri başardım bu hiçbir şey değil.

Ben kendime güvendim, kendimi motive ettim, kendi başımayım evet kapıdan çıktığımda kendi kendimle kalacağım ama telefonu açtığımda Hocam diyebileceğim birileri var. Zorda kaldığımda buranın kapılarının açık olduğunu biliyorum, çıkıp geleceğimi de biliyoru ama buraya operasyondan sonra gelmek istiyorum, kilo vermek için değil.

Burayı bulduktan sonra gelirken tabi hiçbir kamp tecrübem yok, nasıl bir yer beni bekliyor bilmiyorum ama tamamen insan şu bilinçle geliyor “AÇ KALIYORUZ, HİÇBİR ŞEY YEMİYORUZ, DELİ GİBİ SPOR YAPIYORUZ BİR MUCİZE YARATIYORLAR, 1 AYDA 25 KG VERİCEM” Böyle zannederek geldim çünkü hiçbir bilgim yok ve geldiğimde aslında bu işin böyle olmadığını, gayet doyurucu şeyler yediğimizi, ev yemekleri yediğimizi, gerektiği kadar spor yaptığımızı ve bunun bir mucize değil bir takım çalışması olduğunu, bir emek olduğunu, hocalarınızla, diğer arkadaşlarla, kendimle bir süreç olduğunu ve kalıcı olması için de aslında çok fazla hıza ihtiyaç duymadığımı, gerekli verimli, kendimi sağlıklı ve fit hissettirecek kiloları vermem gerektiğini en başında öğrendim. Bu benim için çok güzeldi. Bildiğim tüm doğruların aslında ne kadar yanlış olduğunu, neden kilo aldığımı, neden kilo veremediğimi yada verdiğim kiloları neden koruyamadığımı daha net görmemi sağladı benim için o yüzden giderken, “Ben veda etmiyorum mezun oluyorum” diyorum. Çünkü ben burada gerçekten bir okul okudum, yemeği sevmeyi öğrendim, porsiyonlamayı öğrendim, spor yapmayı öğrendim, sporu ne için yapmam gerektiğini öğrendim, sporu sevmeyi öğrendim. Birden fazla farklı kültür ve farklı geçmişten gelen insanlarla bağ kurmayı, onlarla bir evde aile olarak yaşamayı öğrendim.

Buraya geldiğimde tabi ki hepimizin ilişki problemleri, aile problemleri, kayıplar, maddi problemlerle ilgili yaşadığı bir süreç oluyor. Kendini dibe batmış hissediyorsun, kimsenin seni anlamadığını, sana yardım edemeyeceğini düşünüyorsun. Bir daha ayağa kalkacak gücüm yokmuş gibi hissettiğin bir evre oluşuyor ve yemek çok kolay bir sığınak haline geliyor. Fark etmeden aslında, bilinçsizce, üzgünken, mutluyken bunu yemekle süslemeyi başarıyorsun. Kilo alma sürecinde tek yapabildiğin, başarı olarak zannettiğin şey maalesef bu. Ve o sorunları sadece sen yaşıyormuşsun başka hiç kimse yaşamıyormuş, en büyük dert seninmiş zannediyorsun. Ben de öyle bir dönemdeydim. Buraya geldiğimde benden daha çok şey yaşamış ama benden daha güçlü duran insanları gördüm. Benden daha az şey yaşamış ama benden daha çok yıpranmış olanları gördüm. Yeri geldi şükrettim, yeri geldi destek oldum yeri geldi bana destek oldular ve en güzel yanı burada gerçekten pes etmeye çok yakın olduğum bir yerde beni anlayan insanlar, pes etmeme izin vermeden her yeni gün elimden tutup kalkmama yardımcı oldular. Buranın en büyük avantajı, bence en büyük yanı bu. O ruh o motivasyon seni anlayan insanların varlığı ve buraya ikinci bir ev diyorum benim için. Belki de hayatımda ilk defa kendimi bu kadar bir yere ait hissettim. Kendi normal yaşantınızda bile bu kadar ait hissetmediğiniz bir noktadasınız burada çünkü etrafınızsa sizinle aynı şekilde, aynı sorunu yaşayan, farklı geçmişlerden farklı aile yapılarından gelen insanlar hiç fark etmez ortak payda kilo probleminiz, sizi kilo almaya iten sebepler. Konuşmaya başladığınızda bu insanlarla o kadar çok ortak şeyimiz çıkıyor ki sonunda diyorsun ki “Beni anlıyorlar! Beni gerçekten dinliyorlar! Bana gerçekten bir çözüm üretiyorlar.” Ve o ruhla o motivasyonla burada kilo vermek gerçekten kolay.

Galiba buraya gelerek hayatımda kendim için en önemli ve en iyi şeyi yaptığımın farkına vardım. İlk defa kendim için doğru bir şey yaptığımın farkına vardım ve bu süreci uzatmam gerektiğini düşündüm çünkü şunu gördüm ki ben mutlu değilsem ne aileme, ne çocuğuma ne arkadaşlarıma ne mutluluk verebilirim, ne onlara yardımcı olabilirim! Kendimi çözmeden, tamamen kendimi çözdüğüme inanmadan bu süreci tamamlamak istemedim. Evet 1 ay için gelmiştim, 10 kg gibi bir hedefim vardı. Buraya geldiğimde sorunumun aslında kilo olmadığını fark ettim. Benim çözmem gereken kilo almama sebep olan başlıca iç dünyamda problemler vardı. Kendimi keşfetmem gerekiyordu, kendimi bulmam gerekiyordu. Bunları çözünce zaten kilonun bir problem olmadığı, sadece bu çözülmesi gereken sorunların dışa vurumu olduğunu keşfettikçe buradaki süreci uzattım ve çok doğru bir karar verdim. Şu an hayatımda hiç olmadığım kadar iyi hissediyorum hem fizik olarak, hem beyin olarak, hem psikolojik olarak. Çok zindeyim çok sağlıklıyım. Mesela şu anda kamptan gidiyorum istediğim kiloda değilim daha kilo vermek istiyorum ama o kadar kafam rahat ki çünkü artık biliyorum bunu verebilirim, normal hayatımda, yaşantımda normal insanlarla birlikte bu süreci 1-2 ayda sağlıklı yaşayarak dengeleyebilirim ve kilo alıp vermek o kadar normal bir insan davranışıymış ki, ne o kadar zormuş ne o kadar kolaymış bir rutinmiş. Biz bunu kendi iç dünyamızda ki problemlerin dışa vurumu olarak adlandırdığımızdan çok büyük bir sorun haline getirmişiz. Aslında çok kolaymış almak da vermek de.

En başta şunu görüyorum, sizin yakınınızda bulunan anneniz, babanız, arkadaşlarınız kim olursa aslında size iyilik yaptıkları düşüncesiyle kötülük yaptıklarının bilincine varıyorsunuz. “Kızım bir tane ye bir şey olmaz”, misafirliğe gidersin; “Bugün ye yarın başlarsın yeniden diyete” yada “Sen aslında böyle de güzelsin, neden takıyorsun ki? Seni seven böyle sevsin.” Bu cümleler o insanların sizi kırmak istemediği, aslında onların da farkında olduğu ama kırılmanızdan korktuğu, sizin yüzünüze vuramadığı tamamen bahaneler. Yalan uydurma söylemler. Bir annenin evladına sen kilolusun deyip onu üzebilme lüksü yok yada yakın bir arkadaşınızın sizden alacağı tepkiden korkup “tamam kilo aldın biraz ama halledersin” diecektir size. Kilo aldın, nasılsın, ne biçimsin, çok kötü oldun gibi sözleri duymuyoruz maalesef ve o insanların bize iyilik yaptığını zannederek bu süreç katlanarak ilerliyor. Bu insanların söylediklerine kulak asmamam gerektiğini öğrendim, şöyle ki ben mutlu muyum? Ben bu bedende mutluysam kilolu veya zayıf başka birinin söylediği bir şeyle hareket etmeme gerek yok. Kilo verdiniz diyelim dışarı çıktınız benim de başıma gelecek, başka kilo veren arkadaşlarımın da başına geldi; kilo verip gittiğinizde de “ya sen çok kilo vermişsin, hastalandın mı yoksa?”, “biraz ye istersen kemiklerin çıktı” yani bu süreç hiç bitmeyecek. İnsanlara kendinizi beğendirmeye çalışırsanız asla mutlu olamayacaksınız! Çünkü kilo aldığında biraz zayıflasan mı, zayıfladığınızda “Yemeği kestin bir derdin mi var?” Şeklinde yaklaşıyorlar. Yani önemli olan aynaya baktığınızda fit, zinde, güler yüzlü bir yansıma görebilmek. Ben şu anda o bedendeyim, mutluyum, huzurluyum.

İnsanların zorda kalınca, öyle bir çevrede bırakılınca gerçekten sınırlarının olmadığını öğrendim. Sadece böcek konusunda değil ben 29 yıldır spor yapmamış, spor geçmişi olmayan hareket etmekten yüksünen gerek zayıfken gerek kilo aldığım süreçte, hareketsiz, hiçbir şekilde spora ilgi duymayan bir insandım. Buraya geldiğimde de hiç unutmuyorum ilk gün yürüyüş parkuru vardı sabah, Ormanyaya gitmiştik. Benden daha kilolu insanlar vardı o an kampta, ben en arkadan yürüyebildim ve bu insanlar beni servis aracının toplanma yerinde beklemek zorunda kaldılar yaklaşık bi 15-20 dk belki de yarım saat tam hatırlayamıyorum, kendimden inanılmaz utandım. Çünkü benden daha çok kilolu, benden daha kötü sağlık durumu olan insanlar benden daha dinamik, benden daha kondisyonlulardı. Ben buraya geldiğimde 88-90 kg civarındaydım bir hareket kısıtlılığım da yoktu. Gayet yürüyebilir, koşabilir herhangi bir eklem problemim yoktu ve yürüyememiş olmaktan çok utandığımı hatırlıyorum. Yıllardır neden hareket etmediğimi sorguladım ilk geldiğim günde. Şimdi baktığımda inanılmaz atletik hissediyorum, inanılmaz hareketler yapıyorum, sürekli bi hareket içindeyim ve çoğu hocamla farklı farklı spor dalları denedik. Çoğu hocam aslında ben çocukluktan buna yönlendirilsem bir yeteneyim olduğu söyledi. Ve hani üzülsem mi sevinsem mi bilemedim ama küçükken başlasam neler olabilirdi insan bunu düşünüyor. Bundan sonra hayatımda illa ki spor olacak.

Burayı çok seviyorum. Sonsuza kadar ailem derken gerçekten çok ciddiyim. Burada tanıştığım tüm hocalarımın ayrı ayrı bende çok özel yerleri var. Her biri şahane insanlar. Hepinizin gerçekten tanıması gereken, size çok şey katacak insanlar bana çok şey kattılar en azından. Buraya kendimi bulmaya gelmiştim, tam olarak buldum mu? Belki. Serüvenin en azından bir kaç parçasını buldum. Devam eden bir hayatım var, burada öğrendiklerimi kullanarak eksik kalan parçalarını bulmaya devam edeceğini düşünüyorum çünkü dediğim gibi burası bir okul. Zayıflamak sadece öğrendiklerinizin bir sonucu. Nasıl kilo almak yaşadığınız kötü şeylerin bir sonucuysa burda da zayıflamak öğrendiğiniz iyi şeylerin bir sonucu. Aslında dediğim gibi hayatı, yaşamayı, yemekleri sevmeyi, porsiyonlamayı, bir sürü şeyi yani gerçekten hayatın ufak bir simülasyonu olarak düşünün ve çok derin detaylı bilgiler ediniyorsunuz. Buradan çıktığımda beni bambaşka bir hayat bekliyor. Gerçekten geride bıraktığım hayat geri döndüğümde beni kimsenin tanımayacağını düşünüyorum, hem dış görünüş olarak hem mental olarak. Çünkü çok daha iyiyim, çok daha mantıklıyım, çok daha dik duruyorum çok daha kendimden eminim. Bir tırtılın kelebek olduğu an gibi benim için, içimde öyle hissediyorum. Buraya geldiğimde mutsuz, kaotik, stresli en ufak bir şeyde ağlayan, alıngan, gerçekten 28 yaşına gelmiş ama belli başlı şeyleri kendi içinde çözememiş bir insandım. 29 yaşıma burada girdim, doğum günümü burada kutladım. Yeni yaşıma burada girmek bilmiyorum belki de onun uğuruna inanıyorumdur hala ama gerçekten yeni bir doğum oldu benim için burası. Şimdi dediğim gibi daha mantıklı, daha net görebilen, doğruyu yanlışı çoğu konuda daha iyi ayırt edebilen bir insan haline geldim. Kilo almanın sebeplerini öğrendim, kilo vermenin yollarını öğrendim bunların ikisini nasıl kullanabileceğimi, harmanlamayı öğrendim. O yüzden ben mezun oluyorum, çok mutluyum bir yandan da hüzünlüyüm ama burayı bırakmayacağımı da bildiğim için hüzne de çok yer vermiyorum.

Burada öğrendiğim en güzel şeylerden bir tanesi hiç hüzne gerek yok. Hayat mutlu oldukça, kendini sevdikçe, etrafını sevdikçe ve huzurlu oldukça güzel. O yüzden buradan ayrılışımı da gülerek yapıyorum, vedamı da böyle gülümseyerek yapıyorum. Umut ediyorum ki iyi bir fizikle, iyi bir zihinle ziyaretlerim sadece görmek amaçlı, kısa süreli ziyaretler olarak olur.

Buradan izleyen ve buraya gelmek isteyen insanlara da şunu söylemek istiyorum; “Eğer fırsatınız varsa, eğer imkanınız varsa 1 dk bile düşünmeyin. BEN ÇOK GÜZEL BİR HİKAYE YAŞADIM, AZ ÖNCE ANLATTIKLARIM BENİM HİKAYEMDİ UMARIM ÇOK DAHA İYİLERİ SİZİN OLUR.”

2018 mayıs ayında Yaşam Boyu Form Kampı ile başlamış olduğum kilo verme sürecine devam ediyorum. Her sabah yapmış olduğum sabah rutinim olan sabah sporumu yapıyorum ve video karşısına geçip konuşmak istedim, yaşadıklarımı, nerden nereye geldiğimi anlatmak istiyorum.

Yaşam Boyu Form Kampında 1 aylık bir süre geçirebildim ve o 1 ay süresince 12 kilo verdim. Ordan çıktıktan sonra da orada öğrendiğim sağlıklı beslenme ve sporla üzerine ben de biraz bir şeyler katarak 32 kilo daha verdim ve toplamda 14 ayda 44 kilo vermiş oldum. Bu süreç hala devam ediyor benim için, hala bitmiş değil. Orada gerçekten yapabildiğimi potansiyelimin olduğunu gördüm, içimdeki enerjiyi açığa çıkarttım. Bunun için gerçekten çok mutlu ve mesudum. Özgüvenim yerine geldi, daha özgürce hareket edebiliyorum, daha hafiflemiş hissediyorum kendimi. Daha öncesinde koşmak benim için hayaldi, hatta bacak bacak üstüne atmak hayaldi benim için. Daha özgür hareket edebiliyorum, daha rahat insanların içine çıkabiliyorum, daha rahat konuşabiliyorum kendime inancım ve güvecim geldi. Kilo vermek gerçekten insanı özgürleştiriyor ve kilolu olmak kişiyi kendi içine hapis ediyor.

Beni bu serüvende her zaman destekleyen, motive etmeye çalışan insanlar oldu ve onlara gerçekten çok teşekkür ederim. Özellikle Yaşam Boyu Form Kampından Yusuf Hocam ve Serkan Hocama çok teşekkür ediyorum. Her mesajıma, her telefonuma cevap verdiler ve arkamda durdular, beni desteklediler, hiçbir zaman önemsememezlik yapmadılar. Onların sayesinde ben biraz da bu hale geldim. Kilo vermek gerçekten çok güzel bir şeymiş, bunu yaşadım bunu tattım. Onlara gerçekten çok teşekkür ederim, iyi ki varlar, iyi ki tanımışım onları. Onları çok seviyorum ve selamlarımı gönderiyorum.

İlk günüm iyi geçti, normal, böyle beklemiyordum. Bu yeri babam buldu, “Kampa gitmek istiyor musun?” Diye sordu bana ve ben de tabi ki dedim. Geldiğim gün işte insanlara baktım çok AİLE gibi, çok güzel bir yer. Gelmeden önce kamp için çok spor yapacağız, yemek çok az olacak, hiç yemek olmayacak onu düşünüyordum sadece çorbayla 🙂 Eğlence olmayacak, odamda duracağım, hiç aşağıya gitmeyeceğim diye düşünüyordum.

Birinci gün çok güzel geçti, ikinci gün, üçüncü gün yavaş yavaş insanlarla konuşuyorum çok aile gibi olduk, çok güzel bir yer. Kendi vücudumla savaştım, kiloyu verdim, çıkınca bir döner yiyeceğim 🙂

16 yaşındayım boyum 191 cm, arnavutlukta yaşıyorum, Bu zamana kadar böyle kamplara hiç katılmadım. Ben 156 kg dua 15 kilo kendim verdim sporu bıraktım kampa geldim 139 kiloyla. 3 xl giyiyordum, şimdi 100 kiloyum L beden giyiyorum.

Bu videoyu izleyenlere “KORKMAYIN!” diyorum. Her şeyi insan istedikten sonra yapabilir.

Ben sürekli Ygs bin olsun diğer sınavların olsun birinci oturumlarına girip çıkıyordum çünkü ne okusam ne yapsam hiçbir şekilde bilmiyordum. Bu sene tekrardan buraya geldiğimde fark ettim ki ben kendime bir şeyler katmaya çalışıyorum, en iyisine ilerlemeye çalışıyorum, kısacası Yusuf Hoca gibi en iyisini başarmaya çalışan biri olmak istiyorum. Hayatımda sporu en üst noktada tutmak istiyorum ve insanların gıpta ettiği bir insan olmak istiyorum bir nevi Merve Hocam gibi. Buradaki insanlar benim için çok değerliler çünkü hepsi bana ayrı ayrı bir şeyler kattılar, hepsi ailem oldular. Kamptan daha çok ikinci evim. Buraya gelince içimdeki huzuru, güzelliği tarif edemem, en çok bunlardan bahsetmek istiyorum size. Çünkü kilo elbette bu kampta veriliyor gördüğünüz üzere. Şöyle söylemek istiyorum, Yusuf Hocanın, Merve Hocanın, Serkan Hocanın hakkını hiçbir şekilde ödeyemeyeceğimi düşünüyorum çünkü benim sadece bedenimi değiştirmediler, burda aynı zamanda beni de değiştirdiler, beni kendim yaptılar. Beni kendim olmaya daha çok ittiler, hep arkamda oldular. Eskiden annem, babam, ablam, hocam kim olursa olsun beni eleştirdiğinde, kötü bir yanımı söylediğinde “Ben öyle değilim!” Kafasında bir nevi kuruyordum, “KENDİ DOĞRULARIM!” vardı çünkü, en iyi böyle tarif edebilirim kendimi. Bir şeyi kabul etmezdim, nasıl desem bir hareketi yanlış yapayım “Hayır bu böyle yapılıyor” derdim.

Bunun haricinde buradaki sürecimde çok iyi dostluklarım oldu. Ben gerçekten BESYO okuyacağım için çok fazla mutluyum. Çünkü bu benim hayatımda bir kırılma noktası bence. Şöyle söyleyeyim bunun öncesinde tembeldim, sürekli yemek yemeği düşünüyordum ve spor sadece kampta olan süreçte hayatımda vardı. Aslında İşletme okumayı düşünüyordum, hayatımda böyle bir sürece gireceğimi hiç düşünmemiştim ama şu andan itibaren sadece kendi hayatıma bir şeyler katmayacağım, ileriki süreçlerde başkalarının hayatına da bir şeyler katabileceğimi düşünüyorum. Çünkü bu süreci yaşadım, benim gibi olacak bir çok insanla karşılaşacağımı düşünüyorum gelecekte ve onlara yardım edebileceğimi düşünüyorum, bu yüzden çok ayrı mutluyum.

Kamptam çıkacağım için çok hüzünlüyüm o yüzden cümlelerimi toparlayamıyorum. Ben herkesin bu süreci yaşamasını, herkesin hayallerine kavuşmasını isterim. Herkesin ikinci bir aileye sahip olmasını isterim çünkü Yaşam Boyu Form Kampı sadece zayıflamak için gelinen bir yer değil, burası ikinci bir AİLE!

Ergenlik dönemine geldiğimde yeme içmem aynı şekilde devam ediyordu ve bu dönemde psikolojim daha da bozulmaya başlamıştı kilo kaynaklı olarak. Beni motive eden bir unsur yoktu, bir hedefim yoktu ve bu yüzden yaptığım her şeyi yarıda bırakıyor ve tekrar yemeğe odaklanıyordum, çünkü yemeği seviyordum! Keşke o zamanlar farkına varsaydım bir şeylerin de bu noktaya gelmeseydim. 164 kg ya çıktım en sonunda.

Spor salonuna gittim, kendi çabamla 1,5 ayda 15 kg verdim ama vücut kendisini kilitledi ve kilitleyince ben bu kiloyu veremiyorum diye sporu bıraktım. Bıraktıktan sonra verdiğim 15 kg’yu 30 kg olarak geri aldım. Artık psikolojim iyice bozulmuştu, dışarıya, insanların içine çıkamıyordum, ne giysem olmuyordu. İnsanlar öyle bakmasalar bile kötü gözle bakıyorlarmış gibi geliyordu.

– Evet Vedat, iki ay geçti 30 kilo verdin nasıl hissediyorsun kendini?

Mükemmel hissediyorum.

Tamamen dengeli bir hayatla, katkı maddesi olmadan, hiçbir müdahale olmadan, tamamen tencere yemekleriyle bu işi başarıyorsun, nasıl başarıyorsun?

Biraz azim, biraz sizin desteğiniz, daha sonra beyinde bitirmek önemli. Bence beyinde bittiği zaman her şey olur, oluyor yani. Hedefi olması lazım insanın, hedefi olunca insanın her şey oluyor. Psikolojik olarak da buraya gelmeden önce çökmüş durumdaydım. Buraya geldikten sonra hem kilo verdim hem psikolojim düzeldi.

Bir mide ameliyatı süreci oldu. Direkten döndün diyebiliriz, bunu biraz anlatır mısın?

Doktora gittim buraya gelmeden bir hafta önce. Artık son çare olarak düşünüyordum ameliyatı. İçeri girdim anlattım, artık psikolojim de bozuldu, kiloyu da vermem lazım son çare olarak size geldim dedim. Doktorum bana; “Ben ameliyat ederim ama ilerleyen süreçte kemik erimesinden saç dökülmesine kadar bütün sıkıntıları yaşarsın. Ben paramı alırım, ameliyatımı yaparım ama senin yaşın genç olduğu için, metabolizman hızlı çalıştığı için verme şansın zaten yüksek” dedi. Beni geri çevirdi yani, iyi ki de geri çevirmiş yani. Sonra işte burayı buldum, Serkan abiyle görüştüm daha sonra sizleri tanıdım buraya geldim, şimdi de iyi ki gelmişim diyorum yani.

4 ayı geride bıraktık ve 50 kg verdim burada. 163 kg ile geldim, 113 kg ile çıkıyorum buradan, iyiki de gelmişim diyorum. Ne yapmam, nasıl yapmam gerektiğini biliyorum. Bir başlangıç yaptım burada, sonrasında hedeflerim daha da gelişecek. Hayallerinizi ertelemeyin, hayat kısa. Gelin buraya hayatınızı planlayın, mükemmel bir yer, mükemmel bir aile ortamı var.

Buradaki herkese ayrı ayrı teşekkür ediyorum. Hepsi mükemmel insanlar, çok çok teşekkür ediyorum, saygılar sunuyorum.

Hedef 2019 da?

Fit bir Vedat. Piyanosuyla birlikte bize şarkılar söyleyecek 🙂

Şimdi öz güvenim yerine geldi, en güzeli oldu ve olacak da inşallah.

Aradım Serkan Hoca ile ilk konuşmamızdan sonra buraya gelmeye tamamen karar verdim. Yaklaşık 3 aylık bir periyotta buradayım, bu süre içinde 16 kg verdim ama kilo verme dışında burada bir çok şey öğrendik Yusuf Hocadan olsun, Serkan Hocadan olsun, diğer hocalarımızdan da aynı şekilde ama en önemlisi burada aile olmayı öğrendik aslında. Hepimizin birer ailesi var o bir gerçek ama burada kendi seçtiğiniz bir aile ile 24 saat bir arada oluyorsunuz. O kadar farklı bir ambiyansın içerisindesiniz ki sadece yatmadan yatmaya o insanlardan ayrılıyorsunuz. O insanlardan çok fazla şey öğreniyorsunuz bu bir gerçek, herkesin kendi hayat yolu var, kendi yaşadığı gerçekler var, herkesin hikayesi çok farklı ama bizleri burada birleştiren amaç aynı. Aynı amaçla yol aldığımız için de o kadar güzel şeylerle bir araya geliyor, o kadar gülüp o kadar eğlenerek kilo veriyoruz ki ben bunun farklı bir yerde böyle olacağını açıkcası düşünmüyorum.

Başka bir yer bu ambiyansı sağlayamaz mümkünatı yok bence, başta Yusuf Hocanın o samimiyeti, o güler yüzlülüğü, o içten tavrı yeri geliyor kızıyor ama biliyorsunuz ki bizler için kızıyor. Kızıyorsa da bir sebebi vardır mutlaka diyorsunuz. O mücadeleci tavrını hepimize öyle bir aşılıyor ki hayatta belki mücadele etmeyi öğreniyorsunuz. Burdan çıktığınız zaman ayakta kalabilmeyi bir tık daha yukarı taşıyorlar tabi ki alabiliyorsanız, öğrenebiliyorsanız.

Serkan Hoca çok ayrı biri, onun sakinliği zaten sizi dinginleştiriyor. Yani o kadar belki sinirli bir anınızda öyle bir konuşma yapıyor ki bir anda toparlanıp kendinize geliveriyorsunuz. Onun varlığı evet burada çok huzur verici diyebilirim. İnşallah yolunuz burayla kesişir ve anlattıklarımın ne kadar gerçek olduğunu, buradaki ailenin, buradaki samimiyetin ne kadar güzel olduğunu görebilirsiniz bilmiyorum ben çok mutluyum. Aslında onları tanıdığım için o kadar o kadar mutluyum ki şu an giderken üzüntüyle gidiyorum maalesef. Keşke hepimizin vakti, imkanı olsa burada temelli kalabilsek, bu aileyi hep koruyabilsek ama şöyle bir şey var “Kalbiniz neredeyse hazineniz oradadır” der Paulo chello, onlar hep kalbimde, hazinemde tamamen kalacaklar ömrümün sonuna kadar, buradan çıktıktan sonra da bu aileyi korumaya devam edeceğiz.

Buradaki beslenme tamamen evdeki beslenme düzeninin yansıması, evde ne yiyorsanız burada da onları yiyorsunuz. Ben buraya geldiğim zaman daha doğrusu geleceğim zaman ilk bunu sormuştum “Ne Yeniyor?” Çünkü ben karşıyım kimyasal haplara, poşetlere, karışımlara. Ev yemekleri yapıldığını duyduğum zaman çok mutlu oldum. Gerçekten buraya geldiğiniz zaman evinizde ne pişiyorsa onu yiyorsunuz yani ekstradan size bir şey verilmiyor ve buradan gittiğiniz zaman bunu yapabilme olanağınız da çok yüksek. Belki de buranın bana en güzel gelen yanlarından birisi de buydu, buradan gittiğin zaman o kadar kolay hayatıma geçirebileceğim ki. Gerçekten çok sağlıklı beslendik. Başka yerler gibi sıvıyla beslenseydik hem motivasyonumuz düşecekti, hem efor sarf edemeyecektik gücümüz kalmayacaktı. Sporlarımız zaten Yusuf hoca, Bağış hoca ve Merve Hoca sayesinde her iki günde bir farklı sporlarla karşı karşıya kalıyoruz yürüyüş yapıyoruz, ormanlara gidiyoruz, ormanların içine giriyoruz zumbamızı ayrı yapıyoruz, sıkılmadan gerçekten spor nasıl yapılır bunu öğretiyorlar ve sıkılmadan nasıl spor yapılarak kilo verilir onu görüyorsunuz. Buraya gelmeden önce spor yapmak kafanızda o kadar büyük bir yerde ki, acaba yapabilir miyim, acaba şu şöyle olur mu diye çok düşünüyorsunuz ama buraya geldiğiniz zaman size çok büyük artılar kattığına inanıyorum. Burada herkes çok farklı şeyler kattı bana, inşallah buradan gidince de bunu sonuna kadar koruyabileceğime inanıyorum. Burada ne öğrendiysem de hayatıma koyabileceğimi düşünüyorum.

Ben şu anda buradan 70 kg ile ayrılıyorum, 86 kg ile gelmiştim ama 60 kiloyu göreceğim ve temmuz ayında Yusuf Hocanın düğününe 60 kilo olarak geleceğim 🙂

Çok teşekkür ediyorum tekrardan her şey için. Sizleri tanımak, sizlerle beraber aynı ortamı solumak inanılmaz keyif verici, inanılmaz güzeldi. Bir daha görüşmek üzere diyorum, sizleri çok seviyorum…

Bir tanecik kızım o benim, hep kilo problemi yaşamıştık, doğduğundan beri kiloluydu. Diyetisyenlere gittik, mücadele ettik çoğu zaman verdik, çoğu zaman aldık ama tam olarak başaramamıştık. Sonra bir gün evde, yağmur okuldayken sponsor bir video görmüştüm Yaşam Boyu Form kampı diye. Tabi ki dikkatimi çekmişti ama yağmurun yaşı küçüktü, büyük bir cesaretti acaba yapabilir miyim diye çok düşündüm. Videonun en güzel yanı şuydu, çok sıcaktı, çok gerçekti bunu bir videodan bile alabildim. Sonra Yağmur geldi bunu onunla da paylaştım çok güzel bir kamp dedim. Haziran ayına yaklaşmıştık zaten Nisan, Mayıs ayıydı sonra beraber karar verdik ve başladık. Çünkü artık bir yerden başlamamız gerekiyordu, kızım çok mutsuzdu haliyle ben de çok mutsuzdum bunu anlayabiliyordum. Kötü besleniyordu, ne kadar destek olsak da bir yerde başaramıyordu. Hiçbir istediğini giymiyordu, hiçbir şekilde evden dışarı çıkmak istemiyordu. Müstakil bir evde yaşıyoruz, onun orta katta odası var. Hatta orayı satmayı düşünmüştüm, küçük 1+1 bir eve yerleşelim ve ben seni hep göreyim demiştim. Bunları düşünerek önce yola çıktık, karar verdik.

Önce telefonda görüştük, sonra kampa geldik, buraya gelmeden önce çok videolarınızı seyrettim. Bir çok burada kalanların, vakit geçirenlerin, kilo verenlerin bir çok videosunu seyretmiştim. Hepsinin ortak söylediği bir şey vardı burası için en başında “Biz burada bir AİLEYİZ!”. Aileyiz ama aile nasıl olabilir ki, bu kadar da değildir demiştim ama gerçekten burası bir AİLEYMİŞ. Biz de ailenin bir parçasıyız, aile sizin için ne ifade ediyorsa burası da benim için aynı şeyleri ifade ediyor.

Sonra kampa geldik, tabi ki hiç kolay değildi. Yağmuru bıraktık güzelce kampına, tabi çok zordu ilk defa ondan ayrılmıştım, onun için de çok zordu ama çok güveniyordum, çok inanıyordum. Bir kişiye böyle koşulsuz güvenemezsiniz ama Yusuf Hocayı gördüğümüzde ona çok inanmıştım, hiç gözüm arkada kalmadan kızımı emanet ettim. Tabi zor süreçlerdi benim için, onlar için değil. Hayatlarını yaşadılar, hiç gezmediği kadar gezdi, eğlendi, her dakika bir yerdeler. Arıyorum ben evde oturuyorum, üzülüyorum yok kızım evde diye o geziyor, eğleniyor. Şurdayım, burdayım diye gayet güzel zaman geçirdi.

2,5 aylık bir süreçti ve sürecimiz bitti. Yağmuru almaya geldiğimde, ilk geldiğim günkü hislerle alakası yoktu. Tabi Yusuf Hoca kızmadım değil, ben küçük tombil tatlı bir kız çocuğu bırakmıştım, karşımda gayet fit, gayet boyu uzamış, yüzü çok gülen, artık ne istediğini bilen bir genç kız vardı. Buradaki arkadaşlıkları çok güzeldi, onlara da değinmek istiyorum. Çok destek oldular kızıma çünkü o kampın en küçüğüydü ama hiç hissettirmediler, abi oldular, abla oldular hoca oldular, arkadaş oldular. Benim hayallerimi gerçekleştirdiler, hayallerimi yaşıyorum! İyi ki buldum, iyi ki tanıdım, iyi ki buraya geldik çok mutluyuz.

İnsanların hep bir kötü ön yargıları vardır, kampta verecektir ama çıktığında mutlaka alacaktır. Daha önce olmuştur, kampta verdi ama çıktığında geri aldı gibi. Biz kamptan çıktık, ikinci haftamızda tatile gittik, güzel bir hafta sonu tatili yaptık, ben tanıyamıyorum, ben bile inanamıyorum. Ben bile bilmiyormuşum 34 yaşındayım, bir çok şeyi yanlış biliyormuşum. Tatlı yemeden olabiliyormuş, pilav yemeden, ekmek yemeden. Taze fasulye ve yoğurt yiyoruz akşam yemeğinde ve çok mutluyuz, acayip güzel. Evet Çeşme de tatil yaptık, istediğimizi yedik tabi ki abartmamak kaydıyla. Sonra dedik ki biz iki gün de olsa biraz çıktık dedi Yağmur, bir hafta full time dedi spor ve sebzeye ağırlık verelim. Böyle bakıyorum yani. 5 kilo ağırlıkla mekik çekerken de bakıyorum, tanımakta güçlük geçiyorum. Gerçekten dedikleri gibi beden değil önce beyin değişmeliymiş. Ben olduğuna inanıyorum, daha yolumuz var uzun bir yolumuz daha var şimdi yarısındayız. Yusuf Hocanın destekleriyle inşallah ben de ondan güç alıyorum ara ara itiraf etmeliyim. Tabi arada ağlıyorum, her verdiği kiloda neredeyse ağlıyorum öyle duygusallıklarım da oluyor. Bana sorarsanız kendi gözlemlerimle bilgi, tecrübe, azim, hırs ve en güzeli de sevgi bunların hepsi bir araya geldiğinde sonuç bu oluyor. İyi ki varsınız, iyi ki buradayız ve her zaman da olacağız. Sizi seviyoruz.

YAĞMUR:

Merhabalar ben Yağmur.

14 yaşındayım. Kamptan önce hiçbir şekilde dışarı çıkmak, arkadaşlarımla gezmek istemiyordum Hep odamda yatmak, hiç hareket edesim, kıyafet giyerim bir şey alasım yoktu. Sebebi kendimi beğenmiyordum! Güzel bulmuyordum, giyince hani böyle güzel demiyordum asla, beğenip de çıkasım gelmiyordu. 105 kiloydum şimdi 85 kiloyum, 20 kilo verdim kamptayken 2,5 ay kaldım ve şu an hala devam ediyorum. Çok farklı duygular, çok güzel. Hep gezerim, tozasım, kıyafet alasım var, hiç yerimde durasım yok. Kolay değildi, ilk defa annemden ayrı kaldım ama çok eğlenceliydi, Yusuf Hocam olsun, Merve Hocam olsun hepsi bana destek oldu, çok güzeldi, çok eğlendim. Mesela yürümeyi asla sevmezdim, sabahları yürümek hiç istemezdim ama 1-2 haftadan sonra artık, kilo verdikten sonra bi farklı olmaya başladı, yürümek istedim spor yapmak istedim, spor yaparken mutlu oldum. Spor yapmayı aslında hiç sevmezdim yani evet ama sonra buraya alıştım, çok istiyorum gerçekten sporcu birisi olmayı.

Bence asla çekinmesinler, korkmasınlar evet alışmak zor benim yaşımda birisi için ama gelin, tanıyın zaten spor çok güzel bir şey onu fark ettim. Evinden uzaktasın, farklı bir yerdesin ama yine de mutlu olabiliyorsun, çok güzel şeyler yaşayabiliyorsun.

Arayıp telefonla konuştum, nasıl oldu bilmiyorum ama ikna oldum sonra direk gelmeye karar verdim. Okulum devam ediyordu o zaman, yerimi ayırttırdım ve okul kapanır kapanmaz geldim.

Buradaki hocalarımızın hepsine çok teşekkür ediyorum, hepsi gerçekten çok ilgili. Burada yeme düzenimizin, beslenme alışkanlıklarımızın hepsinin nasıl olması gerektiğini yada bugüne kadar bir çok diyet denedik, bir çok spor yaptık aslında biliyor gibi geldim ama hiçbir şey bilmediğimi gördüm. Her şeye burada sıfırdan başladım.

Asıl olan şey gözümüzün aç olduğu gerçeği. Aslında her şey yeterli ama bizde bir doyumsuzluk var, göz açlığı var. İnşallah bundan sonra bu şekilde devam etmeyecek. Her stresli olduğumda kendimi yemeğe vuran bir insandım, burada stresle bile nasıl baş etmem gerektiğini, o psikolojiyi nasıl yenmem gerektiğini, duygusal açlık ve fiziksel açlığın var olduğunu burada öğrendim. İki hissi de iyi dinleyip ayırabilmek gerekiyormuş. Burdan çıktıktan sonra nerede, neyi, nasıl yapacağımı biliyorum. Burada herkes bir aile gibi çok güzel. Yeri geldi büyüklerimizden bir abi gibi, abla gibi küçüklerimizden bir kardeş gibi iç içe yaşamayı öğrendik. Herkesin amacı belli burada, bir amaç doğrultusunda buradayız o yüzden normalden daha fazla burada birbirimize kenetlendik. Buradaki arkadaşlıklar daha sıcak daha samimi. İnsanların beş altı ayda paylaşabileceği şeyleri biz burada çok daha kısa zaman içinde paylaşıyoruz. Sıkıldım diye bir şey yok, hem özgürüz hem de her şeyi bir arada beslenmeyi, sporu her şeyi bir arada yapabiliyoruz.

Herkes bir şeyleri arkada bırakıp geliyor, hiçbir zaman kendimizi yalnız hissetmiyoruz. Hani bir köşeye çekileyim ağlayayım desen buna bile izin vermiyorlar yani. Bu iletişimimiz hiçbir zaman kopmayacak.

Hayatımda bazı şeyler için gerçekten fedakarlık yapmam gerekiyor. Neyden mutlu oluyorsun, anlık mutluluk mu yoksa devamlı mutluluk mu? Gerçekten devamlı mutluluğun olması için bazı şeylerden feragat etmek gerekiyor yada belirli ölçüde sınırımı haddimi bilerek yemem gerekiyor. İnsan anlık mutluluğu hissediyor evet ama daha sonrasında KENDİNE KÜSÜYOR! AYNALARA KÜSÜYOR! Ben artık aynalara küsmek istemiyorum. Rahatça özgürce fotoğraf çektirmek istiyorum.

Gelmeden önce ben de korkuyordum, benim de tereddütlerim vardı ama buraya gelip, buradaki ortamı görüp ve sizleri tanıdıktan sonra bu gerçekten yok oldu. Diyorum ya burada gerçekten bir aile gibi olduk ve tekrar tekrar dönüp gelmek isteyeceğimiz bir yer. O yüzden korku ve tereddütün gerçekten yok olduğu bir yer burası.

Bende polikistik over, insülin direnci, tiroid sorunlarım olmasına rağmen 2 ayda 16 kg verdim. Bu bence defalarca denediğim diyetlerden, aşılardan hiçbirinden görmediğim sonucu burada gördüm. Maddi ve manevi olarak insanların bir şeylerden fedakarlık ederek buraya gelmeleri gerekiyor. Geldiklerinden ne olursa olsun buradan bir sonuç alarak çıkacaklarını söyleyebilirim.

Burası Yaşam Boyu Form Kampı, hiçbir yemekten kısılmadı, hiçbir meyveden. Yiyorduk ama sadece ölçüsünü, miktarını bilerek yiyorduk. Her şeyden yoksun bırakılan, ilaçlar vs gibi şeyler yok. Günlük hayatta tükettiğimiz şeylerin miktarını ihtiyaca göre belirleyerek nasıl yaşayacağımızı öğreniyoruz.

Hepinizi çok seviyorum, burayı gerçekten özleyeceğim. İnşallah tekrar gelmek kısmet olur, kısa bir ara olur bu. Her özlediğimde arkamda bir Yaşam Boyu Form Kampının olduğunu, burada da bir ailem olduğunu biliyorum, burası artık ikinci evim oldu.