İlk günüm iyi geçti, normal, böyle beklemiyordum. Bu yeri babam buldu, “Kampa gitmek istiyor musun?” Diye sordu bana ve ben de tabi ki dedim. Geldiğim gün işte insanlara baktım çok AİLE gibi, çok güzel bir yer. Gelmeden önce kamp için çok spor yapacağız, yemek çok az olacak, hiç yemek olmayacak onu düşünüyordum sadece çorbayla 🙂 Eğlence olmayacak, odamda duracağım, hiç aşağıya gitmeyeceğim diye düşünüyordum.

Birinci gün çok güzel geçti, ikinci gün, üçüncü gün yavaş yavaş insanlarla konuşuyorum çok aile gibi olduk, çok güzel bir yer. Kendi vücudumla savaştım, kiloyu verdim, çıkınca bir döner yiyeceğim 🙂

16 yaşındayım boyum 191 cm, arnavutlukta yaşıyorum, Bu zamana kadar böyle kamplara hiç katılmadım. Ben 156 kg dua 15 kilo kendim verdim sporu bıraktım kampa geldim 139 kiloyla. 3 xl giyiyordum, şimdi 100 kiloyum L beden giyiyorum.

Bu videoyu izleyenlere “KORKMAYIN!” diyorum. Her şeyi insan istedikten sonra yapabilir.

Ergenlik dönemine geldiğimde yeme içmem aynı şekilde devam ediyordu ve bu dönemde psikolojim daha da bozulmaya başlamıştı kilo kaynaklı olarak. Beni motive eden bir unsur yoktu, bir hedefim yoktu ve bu yüzden yaptığım her şeyi yarıda bırakıyor ve tekrar yemeğe odaklanıyordum, çünkü yemeği seviyordum! Keşke o zamanlar farkına varsaydım bir şeylerin de bu noktaya gelmeseydim. 164 kg ya çıktım en sonunda.

Spor salonuna gittim, kendi çabamla 1,5 ayda 15 kg verdim ama vücut kendisini kilitledi ve kilitleyince ben bu kiloyu veremiyorum diye sporu bıraktım. Bıraktıktan sonra verdiğim 15 kg’yu 30 kg olarak geri aldım. Artık psikolojim iyice bozulmuştu, dışarıya, insanların içine çıkamıyordum, ne giysem olmuyordu. İnsanlar öyle bakmasalar bile kötü gözle bakıyorlarmış gibi geliyordu.

– Evet Vedat, iki ay geçti 30 kilo verdin nasıl hissediyorsun kendini?

Mükemmel hissediyorum.

Tamamen dengeli bir hayatla, katkı maddesi olmadan, hiçbir müdahale olmadan, tamamen tencere yemekleriyle bu işi başarıyorsun, nasıl başarıyorsun?

Biraz azim, biraz sizin desteğiniz, daha sonra beyinde bitirmek önemli. Bence beyinde bittiği zaman her şey olur, oluyor yani. Hedefi olması lazım insanın, hedefi olunca insanın her şey oluyor. Psikolojik olarak da buraya gelmeden önce çökmüş durumdaydım. Buraya geldikten sonra hem kilo verdim hem psikolojim düzeldi.

Bir mide ameliyatı süreci oldu. Direkten döndün diyebiliriz, bunu biraz anlatır mısın?

Doktora gittim buraya gelmeden bir hafta önce. Artık son çare olarak düşünüyordum ameliyatı. İçeri girdim anlattım, artık psikolojim de bozuldu, kiloyu da vermem lazım son çare olarak size geldim dedim. Doktorum bana; “Ben ameliyat ederim ama ilerleyen süreçte kemik erimesinden saç dökülmesine kadar bütün sıkıntıları yaşarsın. Ben paramı alırım, ameliyatımı yaparım ama senin yaşın genç olduğu için, metabolizman hızlı çalıştığı için verme şansın zaten yüksek” dedi. Beni geri çevirdi yani, iyi ki de geri çevirmiş yani. Sonra işte burayı buldum, Serkan abiyle görüştüm daha sonra sizleri tanıdım buraya geldim, şimdi de iyi ki gelmişim diyorum yani.

4 ayı geride bıraktık ve 50 kg verdim burada. 163 kg ile geldim, 113 kg ile çıkıyorum buradan, iyiki de gelmişim diyorum. Ne yapmam, nasıl yapmam gerektiğini biliyorum. Bir başlangıç yaptım burada, sonrasında hedeflerim daha da gelişecek. Hayallerinizi ertelemeyin, hayat kısa. Gelin buraya hayatınızı planlayın, mükemmel bir yer, mükemmel bir aile ortamı var.

Buradaki herkese ayrı ayrı teşekkür ediyorum. Hepsi mükemmel insanlar, çok çok teşekkür ediyorum, saygılar sunuyorum.

Hedef 2019 da?

Fit bir Vedat. Piyanosuyla birlikte bize şarkılar söyleyecek 🙂

Şimdi öz güvenim yerine geldi, en güzeli oldu ve olacak da inşallah.

Öncelikle bu seneye kadar ne durumda olduğumuzun farkında değildim oğlumla. Ona sunduğum her imkanın, verdiğim her şeyin aslında onun hayatını zorlaştırıp geleceğe doğru geri adım attırdığını kesinlikle fark etmedim, sadece onu mutlu etmek, onun hiçbir şeyden eksik kalmaması yani onu mutlu edecek her şeyi yapmaya hazırım, bütün anneler gibi hazırdım ve bu yeme içmeye geldiğinde yine aynı şekilde adım adım adım yükseldi ve bir baktım ki onu mutsuz eden bir yere gelmişiz. Yani kilo almışız, hareketleri kısıtlanmış bu yavaş yavaş uykularımı kaçırmaya başladı, ne yapabilirim diye sorgulamaya başladım. Evde yemekleri kısma gibi yanlış bir harekete başladım. Bu kendisinde daha çok yeme gibi bir dürtüyü açığa çıkardı. Çocuk konusunda uzman olan diyetisyenlere danıştım, onlar da hep yemesini kıs dediler ama 10 yaşında bir çocuğun yemesini kısmak kadar zor bir şey yok. Özellikle benim açımdan, hareket edemiyor edemedikçe yemek yiyor ve yemeği kısıldığında agresifleşiyor çünkü çocuk ve ben de anne olarak hayır diyemedim.

Buraya geldik ama aslında çok aşırı bir kilomuz yoktu, hareket adına Yaşam Boyu Formunu koruması adına bir adım atılması gerekiyordu, hadi dedim bir cesaret telefon. Tabi Kaya’nın bu kadar küçük yaşta ilk olması da güzeldi, Yusuf Hocamla tanışmak ayrıca güzeldi. Yusuf hocanın çocuklara olan ayrı ilgisi ve bilgisi beni çok rahatlattı, Kaya’yı olduğu gibi ona bıraktım. Önceleri çok kendimle mücadele ettim, gizli gizli göz yaşı döktüm yiyemiyor diye ama bir baktım ki hiç aç değil hatta buraya gelirken valizimde getirdiğim yedek krakerleri ve leblebileri geri götürüyorum. Hiç istemedi, hiç aç kalmadı, onun için özel bir program yapılmasına bile gerek kalmadı çünkü hem zevkli hem besleyici bir yeme içme düzenimiz vardı. Çok mutlu ayrılıyorum, aslında ayrılmıyorum çünkü Kaya yeniden gelmek istiyor. Spor hocaları özellikle Yusuf Hocam siz, unutulmayacak bir süreç yaşadık gülerek geldik ağlayarak gidiyorum. Gerçekten çok çok güzeldi her şey. Teşekkür edeceğim ama teşekkür çok çok az kalacak.

– Kilo problemi olan, yemeği seven arkadaşlarına ne söylemek istersin.

Kaya:
İlk başta o lokumu yersem onu yakmak için 5 km yürüyeceğimi bildiğimden onu yemek istemedim fakat bu her yemek için böyle değil. Bir hamburgeri yakmak için 10 km yürümek gerekirken kuru fasulyeyi çok daha az mesafede eritebiliyoruz. Bunları öğrenmek yemek konusunda farkındalık yarattı.

Burada zayıfladığımı, güçlendiğimi hissettim, doğada yaşamayı öğrendim. Hareket etmek benim için artık ilk sırada.

Burda daha az şey yiyip daha fazla doyduğumu hissettim. Umarım bir daha gelebilirim.

Biraz bahsedeyim nasıl geldim bu kampa. Kiloları aldım çünkü dışarıda nasıl besleneceğime dair çok bi eğitim almadım, ne yiyeceğimizi ne içeceğimizi bilmiyorduk tekrardan eski hayatımıza döndük. Yaklaşık bir 10 senedir bunlarla boğuşuyorum, kilolarla başım belada. Uyku düzenim yoktu, hayatımda bir düzen yoktu, beslenme çok kötüydü. İnsan farkına gerçekten varmıyor o kiloları nasıl aldığının. Aynanın karşısına geçtiği zaman ben ne yapmışım kendime diyorsun. Geçmişimde spor da yaptım, alt yapım vardı ama hayat disiplini olmayınca insan kilo alır arkadaşlar bunu sakın unutmayın.

Kamp her zaman aklımdaydı gelmeden önce Serkan Hocamla telefonda görüntülü görüşüyordum, daha çok bilgi almaya çalışıyordum. Ondan önce youtube da ve instagramda Yusuf Hocayı çok takip ediyordum yani, bakıyordum dağlarda yürüyüş parkurlarında insanları motive etmesi, konuşmaları beni gerçekten kalpten buraya gitmem lazım dedim. Hiç tereddüt etmeden Serkan Hocayı aradım, hocam rezervasyon istiyorum dedim, bana çok yardımcı, çok güzel şeyler anlattı o samimiyeti içime yattı ve bavulumu toplayıp geldim.

İlk gün hiç unutamayacağım günlerden birisi, Yusuf Hocayla çok güzel bir konuşma yaptık ondan sonra kalbim ısındı hocaya. Gelmeden de ısınmıştı ama bire bir konuştuğun zaman farklı oluyor ya, konuşma tarzı olsun anlattıkları, hayatla ilgili, şişmanlıkla, zayıflamakla ilgili o anda tamam ben doğru yerdeyim dedim. Bir de şunu gördüm ben bu kampta, burada gerçekten bir aile ortamı var. İnsanlar çok sıcak kanlı, hemen adapte olabiliyorsun, herkes ortak bir hedef için burada o da zayıflamak.

Buraya geldim ilk aylarımda sürecim biraz yavaş ilerledi çünkü ben hormonal ilaç kullanıyordum, yaklaşık 7-8 sene boyunca hormonal ilaç kullandım bunları kullandığım için çok yüklenince de daha önce dizimde oluşan sıkıntı tekrardan nüksetti. Bunun neticesinde özel yönlendirmeler yapıldı ve bu daha çok motive etti tabi beni. Az gittik ama öz gittik, çok iyi gittik ve çok mutluyum. Belki de insanlarda hani tartı psikolojisi oluyor ya lütfen öyle düşünmeyin çünkü siz evde kalsaydınız yavaş yavaş hedefe gitmek yerine daha da üstüne koyacaktınız. Bende hiç tartı psikolojisi olmadı, ben hep olacak dedim, inceldiğimin farkındaydım. Her şey kilo vermekle olmuyor, kilo indikçe diğer oranlarım yükseldi, bir denge halinde ilerledik. Dediğim gibi bunlar nedir onları öğrendim ve bunlardan mutlu olmayı öğrendim.

Burda çok şey öğrendim hayatımla ilgili, mesela burada 7 ay boyunca kaldım ve burada olgunlaştım, burada büyüm, hayatı burada öğrendim. İnsan zayıfladığı zaman o eşyaların, kıyafetlerin içine girdiği zaman ne kadar mutlu oluyor bunu kimse bilemez. İstediğini alabiliyorsun, istediğini giyinebiliyorsun, kendini daha çok sevmeye başlıyorsun, her ayna karşısına geçtiğimde ne kadar güzel olmuşum diyorsun. Mesela ben kampa gelirken uçakta kemer olmuyordu! İkinci kemeri alıyordum, ne kadar utanç verici ben o anda nasıl utanıyordum yani. Dedim ki; “Ben ne yapmışım kendime!” İnsanlar size farklı bir gözle bakıyor ama o insanların suçu yok, suç bizim. Biz kendimizi bu hale getirirsek o insanlar da bize bakarlar.

Dediğim gibi bu kamp bana çok şey kattı, Serkan Hocam olsun, Yusuf Hocam olsun ikisinden de Allah razı olsun bana bir baba gibi, abi gibi yeri geldi dertleştik yeri geldi kahrımı çektiler. Ben çok mutluyum, gerçekten çok mutluyum, gideceğim için üzgünüm ama bu veda o kadar fazla sürmeyecek ama bu sefer bi 5-10 kilo daha verip fit bir şekilde Hocaların karşısına çıkacağım. Burdan hocalarıma da sesleniyorum, Emre Hoca tenis hocamız çok seviyorum kendisini bir numaralı adamdır. Bağış hocamız çok iyi bilgiye sahip bir hocamız, Merve Hoca gerçekten hiç unutamayacaklarımdan, o zumbası o aerobiği, ondan sonra benimle her derdimde yanımda olması, gerçekten çok sevgi dolu bir insan. Gönül ablamız benim annem gibidir, seni hiçbir zaman unutmayacağım, unutamam. Buradaki üyeler, 7 ay içinde tanıdığım insanların hepsi benim için ayrı ayrı değerli, ayrı ayrı seviyorum.

Bu kampı çok özleyeceğim, gerçekten çok özleyeceğim. Burası benim yuvam oldu, ikinci evim oldu burası benim. Sık sık geleceğim artık ve size sadece tavsiyem şu, burada olmayan ama gelmek isteyen insanlar, BEKLEMEYİN! Harekete geçin artık, yoksa zaman geçtikçe daha da kötüye gideceğiz. Yaşam Boyu Form Kampı anlatılmaz yaşanır. Buraya gelin ve burayı yaşayın.

Beni sakın unutmayın! Buradan bir Kadir geçti! Ben ölümcül morbid obezdim!… 🙂

Ben Yusuf, yaşım 23. Yaklaşık 16-17 yaşından beri kilo problemi yaşıyorum. Temelinde sporcu olmama rağmen kilo probleminden hiçbir zaman kurtulamadım. Artık bir şeylerin yolunda olmadığını anladığımda Yaşam Boyu Form Zayıflama Kampı’na gelmek istedim. Araştırdım, bir kaç yerden fiyat aldım, bir kaç yerle görüştüm fakat bana uygun olmadı. Beslenme şekli ve spor aktiviteleri uygun olmadığı için hoşuma gitmedi ve en sonunda burayı buldum.

Buraya ilk geldiğimde zayıflama odaklı değil hayatımıza düzen verme odaklı çalışıldığını gördüm. Uyku düzenimiz, yeme içme düzenimiz, spor düzenimiz hepsi bir bütün olarak planlanmıştı. Burada ağır şartlar altında değil, hafif ve etkili şartlar altında çalışmayı öğreniyoruz.

Buradaki ortam aile ortamı gibi, arkadaşlarımız dostlarımız, hocalarımız hepsi o aile samimiyetini size veriyorlar.

Burdaki sürecim 1 aydı ve o sürecin sonuna geldim. Yaklaşık bu bir aylık süreç içerisinde, tam bir ayı bulmadan 13 kilo zayıfladım. Bu kilo verme sürecini kendi vücudum olmasına rağmen hayretler içerisinde izledim, çünkü daha önce de söylediğim gibi uzun zamandır kilo problemiyle mücadele ediyordum.

Şu anda mutluyum. Bugün gideceğim Allah izin verirse ama buraya tekrar gelmek istiyor musunuz diye sorarsanız, her fırsat bulduğumda diyebilirim. Burada bir kilo verme odaklı değil, hayatımızı düzene sokup, hayatımız boyunca bu formu nasıl sürdürebiliriz, bunu nasıl yaşayabiliriz bunun peşindeyiz ve bunu bize en iyi şekilde öğrettiler. İnşallah ilerleyen zamanlarda tekrar görüşmek ümidiyle.

Yaşam boyu form zayıflatır.

Ömer Gürsoy;

Abilerin olarak seni çok seviyoruz minik kelebek :)”

Kilonun asıl sebebi çok yemek değil aslında, hareketsizlik ve düzensiz beslenme.

Bu beslenme düzeni eğer oturtulursa kilo alınmaz veya verilmek isteniyorsa da verilebilir. Tabi bunun için bilen birisiyle çalışmak gerekiyor, bir profesyonelle. Başka türlü kilo probleminin çözülebileceğine inanmıyorum.

Ben buraya geldiğimde 130 kg.’dım, eski kötü alışkanlıklarımdan arınmadığım için. Kilo vermiştim askerden önce ama nasıl kilo korunur yada nasıl kilo verilir bilmiyordum, eski alışkanlıklarım devam ediyordu. Cüsse belki 130-140 kg değildi ama kafa aynıydı.

Askerde son 1,5 ay özellikle stresten ve hareketsizlikten dolayı bi 20 kg aldım, tekrar 130 kg.lara çıktım. Çok şükür ki şu anda 100 günün sonunda 95 kg. oldum, hedefim 82-83 kg.ları görmek.

Burda aç kalmadık, çok şükür iyi yedik 🙂 Spor yaptık, en önemlisi bi spor yapma alışkanlığı ve yemek yeme alışkanlığı aşılandı burada. Yani nasıl yemek yenir, ne yenmemeli, ne kadar yenmeli, ne kadar spor yaparsan ne kadar kilo verirsin gibi. Burdan çıktıktan sonra da kendim uygulayabileceğimi düşünüyorum. İnsanlar diyetisyene gidiyor yemeğinin düzenlenmesi için, doğru gidilebilir, bir profesyonelden yardım alınabilir. Ben daha fazlasını istedim, hem spor hem beslenme düzenim yapılsın istedim. İşe girmeden önce fit olayım istedim, o yüzden geldim ve başardım. Önemli olan, zor olan bu kilonun daha da altına inebilmek ve artık daha üstleri hiç görmemek. Yani görülür daha üstü de kastan, kas olarak görülür yani 10 yıl içerisinde, ciddi antrenmanlarla. Bir daha asla vücudumda 40 kg yağ olmayacak! Şu an 19,7 kg yağ var. Bi 9-10 kg daha verip, atacağım sıvılarla birlikte 13-14 kg. eder. Hedefim olan 81-82 kg.’a inip artık bu kilo problemini noktalayacağım. Artık bu saatten sonra yine orada bir profesyonelle çalışarak, antrenman yapma tekniklerini, kassal egzersizi öğreneceğim. Burada daha çok kilo vermeye yönelik egzersizler yapıyorduk, kassal da çalışıyorduk ama genelde amaç yağ yakımıydı. Şimdi benim gideceğim insan, yapacağım antrenman tamamen kas yapmaya, vücudumu şekillendirmeye ve bir daha artık kilo almamaya yönelik antrenmanlar öğretecek. Buradaki beslenme düzenini devam ettireceğim bir süre ve ondan sonra artık yapacağım diğer antrenmana göre yemek programım da şekillenecek.

Burası asla sadece zayıflama kampı değil, Burası büyük bir aile, güzel bir ortam. Geçen hafta ağlayarak geri döndüğüm, gidemediğim şimdi de gitmek istemediğim bir yer. Ama mecbur yani sonsuza kadar burada kalamayız. Yine tekrar geleceğim tabi ki ama o zaman örnek bir üye olarak.

Burası güzel, çok güzel konakladık yer konusunda hiç sıkıntı olmadı. Ne bileyim duşum odamdaydı, televizyonum odamda, internetim var, arkadaşlıklar çok iyi sıkılmadım açıkcası. İnsanlar kamp değince genelde hiç dışarı çıkılmayan, içeride aç kalıp beklenen bir yer olarak düşünüyor. Biz sürekli gezdik tozduk, yani hep dışarıdaki hayatla iç içeydik. Bazen yalnız kaldık dışarıda, kaçamak yapma fırsatı da vardı ama yapmamayı tercih ettik 🙂 Bu bize şey gibi oldu, yani dışarıdaki hayatta hep başımızda bir hoca bekleyecek diye bir şey yok. Bir şeyleri burada öğrenip dışarıda uygulamamız gerekiyor, burada da dışarıya yönelik bir eğitim gibi oldu. Ne bileyim karşımda yemek de yendi, tabi bu şey olarak değil biz de yiyebilirdik ama ben yememeyi tercih etmiştim. Her seferinde, her yemek yendiğinde yememeyi öğrendim.

Burası güzeldi, özellikle Gönül Abla’nın, Serkan Abi’nin hocalarımın hakkını unutamam yani çok büyük emekleri var, özellikle Serkan Abinin 🙂

– Antrenmanlar nasıldı? Verimli miydi?

Tabi verimli olmaz olur mu. Gezdik, sürekli farklı parkurlara gittik. Bugün bisiklet sürdük, akşam siz atletizm sahasına gideceksiniz, dün ben atletizm sahasındaydım. Yaylalara çıktık, nehirleri aştık yeri geldi botla aştık, yeri geldi yürüyerek aştık 🙂 Güzeldi ya, eğlenceliydi. Şu an 100 gün geçmiş, ilk geldiğim gün aklımda ve çok çabuk geçti vakit. Sıkılmadım hiç, sıkıldığım zaman oldu söyledim illa bir alternatif üretildi. Buraya gelecek olan arkadaşlar da sıkılacağını düşünmesin, sıkılmazsınız.

Çıkarken diğer çıkanlar gibi ağlayarak çıkarsınız yada benim gibi geri dönersiniz 🙂 Yani güzel bir aile ortamı. Ne bileyim hiçbir şey için sıra beklemedik mesela. Ne yemek için, ne çamaşır için ne duş için. Hiçbir şey için “hoca acaba kızar mı?” diye korkumuz da olmadı. Canım bir şey mi istedi, mesela tatlı, söyledim hocam canım tatlı çekiyor dedim alternatif üretildi. Ve dışarıya çıktığında canın tatlı bir şeyler çektiğinde ne yiyeceğini öğreniyorsun işte böyle. Öteki türlü sindirirsin kendini, yemezsin tutarsın çıktığın zaman tatlıya saldırırsın, yemeğe saldırırsın. Ama bunların hafif alternatifleri var, bunu da işte burada öğrendik ve ileride de uygulamayı düşünüyorum.