Hep istediğimi elde eden bir insandım. Annemle babam çikolata verdiğinde yarısını yiyip bırakıp sonra o yarıdan devam etmek değil de yeni bir paket alır verirlerdi. Her istediğimi dediğim gibi elde ettiğim için onları parmağımda oynatıyordum, avucumun içindelerdi. Mesela meyve suyu içerken elimden aldıklarında küsüp gider, geri verdiklerinde kabul etmez yeni bir paket istermişim. Hep bu dönemde böyleydi, belki bir şeyleri hep BEN olarak gördüm. Her zaman kahvaltıyı yapıp, babamdan harçlık alıp öğlene kadar o harçlığı bitirip, yanımda beslenme var, öğle yemeği var ablam okulda yemek yemezdi onun parasını da ben harcardım. Bu durum liseye kadar bu şekilde devam etti. Aslında genetik dediğimiz şey de var, ailenin yaşantısı, yemeği sevme ama hiçbir zaman şunu düşünemiyorsun; benim babam çiftçilikle uğraşıyor mesela tarlaya gidiyor, istediğini yiyor ama baktığında yakıyor ama bunu sen akıl edemiyor, göremiyorsun.

Hiçbir zaman zayıf olmadım, hep üstüne koyarak ilerledim. En son lise bitti İstanbul’a gittim ve moda tasarım okudum ve sabaha kadar proje yapıyordum. O projelerin bir tık daha iyi olması için sabahladığım ve iki ayda bir proje teslim etmem gerekiyorken iki proje birden teslim ediyordum ve sabaha kadar yiyordum yalan değil. Ben İstanbul’da 2 yıl kaldıktan sonra tartıldığımda 143 kg ya çıkmıştım. 100 kg dan sonrası çok hızlı gitti, bana dediler ki mide ameliyatı olacaksın, be kabul etmedim. Çünkü bir şeyleri kendim yaparak çıktım ve sonra tamam yapıcam deyip 3 yıl olmak üzere ve şu anda 73 kg yum. 92 kg ya kendim indim diyetisyen ve spor yardımıyla ama her zaman şeydi koşu bandında yürüdüm indim çünkü o evre benim ağırlık olarak daha kaslı olma evrem değildi, yağ yakımı ve zayıflama evremdi. O yüzden koşu, step gibi şeyler daha farklı ön plandaydı. Sonra kampı buldum, aslında kampı bulma hikayem de şöyle, artık bir şeylerden bıkıyorsun ve hani sıkılıyorsun baktığında aslında bu senin hayatın boyunca sürdüreceğin bir şey ama o dönemde 92 kg ya indim daha çok önümde yol var ama nasıl yapıcam, bıktım. Şu andaki düşüncelerimle 92 kg da ki düşüncelerim bir değil. Bir gün instagramda gezerken ben kampı buldum.

Burası kimsenin seni düşüncelerinle yargılamadığı bir yer. Herkesin hikayesi farklı ama herkes bir amaç için burada. Ben sihirli bir değnek bulamadım ama sihirli bir ev buldum. Düşündüğünde sana yardımcı olan insanlar var ama bir şeyleri yaparken kendi başına bir birey olarak yapma özgüveni kazanıyorsun.

Mantık olarak diyorsun ki ben light ürün yiyeceğime, istediğimin tadına varıp miktarına dikkat ederek tüketirim çünkü hayatımın sonuna kadar devam edecek bir süreç düşüncesine ulaşıyorsun. Ben şeyi düşünüyorum 92 kg ile buraya geldim, döndüm tekrar geldim. Bir ara pes eder gibi oldum ama pes etmedim şu an 73 kg yum. Ben 143 kg dum amacım benim sağlıklı bir insan olmaktı. Aslına baktığında hiç aklımda bunlar yokken bir yanda buradan çıkmadan manavgattaki hocalarımla konuşuyorum, kickbox dersi olsun başka dersler olsun bunlarla uğraştım uğraşmaya da devam edeceğim. Çıkmadan planı ayarlıyorum ki gittiğimde hocalarla devam edeyim. Burada bir şeyleri yaparken planına göre hareket etmeyi öğreniyorsunuz.

Ben o kadar çok kilo verdim, o kadar çok yol katettim ki yeter diyen yok hep devamını istiyorlar. Ben 73 kg yum ve mutluyum.

Mutluyum, aynanın karşına geçtiğim zaman mutluyum ama bir taraftan da mutsuzum. Mutsuz olduğum yer kendime yaptıklarım. Neden kilo aldım, neden verdim, neden vücudumu bu hale getirdim tarafı ama baktığımda mutluyum çünkü eski Gülşah yok.

Psikoloji. En başta psikoloji. Benim psikolojim 143 lerden 73 kg ya inecek kadar güçlüyse bunu da yapacak kadar güçlü yani. Evet neleri başardım bu hiçbir şey değil.

Ben kendime güvendim, kendimi motive ettim, kendi başımayım evet kapıdan çıktığımda kendi kendimle kalacağım ama telefonu açtığımda Hocam diyebileceğim birileri var. Zorda kaldığımda buranın kapılarının açık olduğunu biliyorum, çıkıp geleceğimi de biliyoru ama buraya operasyondan sonra gelmek istiyorum, kilo vermek için değil.

The post Gülşah Cengiz first appeared on Yaşam Boyu Form - Zayıflama, Zayıflama Kampı.

Burayı bulduktan sonra gelirken tabi hiçbir kamp tecrübem yok, nasıl bir yer beni bekliyor bilmiyorum ama tamamen insan şu bilinçle geliyor “AÇ KALIYORUZ, HİÇBİR ŞEY YEMİYORUZ, DELİ GİBİ SPOR YAPIYORUZ BİR MUCİZE YARATIYORLAR, 1 AYDA 25 KG VERİCEM” Böyle zannederek geldim çünkü hiçbir bilgim yok ve geldiğimde aslında bu işin böyle olmadığını, gayet doyurucu şeyler yediğimizi, ev yemekleri yediğimizi, gerektiği kadar spor yaptığımızı ve bunun bir mucize değil bir takım çalışması olduğunu, bir emek olduğunu, hocalarınızla, diğer arkadaşlarla, kendimle bir süreç olduğunu ve kalıcı olması için de aslında çok fazla hıza ihtiyaç duymadığımı, gerekli verimli, kendimi sağlıklı ve fit hissettirecek kiloları vermem gerektiğini en başında öğrendim. Bu benim için çok güzeldi. Bildiğim tüm doğruların aslında ne kadar yanlış olduğunu, neden kilo aldığımı, neden kilo veremediğimi yada verdiğim kiloları neden koruyamadığımı daha net görmemi sağladı benim için o yüzden giderken, “Ben veda etmiyorum mezun oluyorum” diyorum. Çünkü ben burada gerçekten bir okul okudum, yemeği sevmeyi öğrendim, porsiyonlamayı öğrendim, spor yapmayı öğrendim, sporu ne için yapmam gerektiğini öğrendim, sporu sevmeyi öğrendim. Birden fazla farklı kültür ve farklı geçmişten gelen insanlarla bağ kurmayı, onlarla bir evde aile olarak yaşamayı öğrendim.

Buraya geldiğimde tabi ki hepimizin ilişki problemleri, aile problemleri, kayıplar, maddi problemlerle ilgili yaşadığı bir süreç oluyor. Kendini dibe batmış hissediyorsun, kimsenin seni anlamadığını, sana yardım edemeyeceğini düşünüyorsun. Bir daha ayağa kalkacak gücüm yokmuş gibi hissettiğin bir evre oluşuyor ve yemek çok kolay bir sığınak haline geliyor. Fark etmeden aslında, bilinçsizce, üzgünken, mutluyken bunu yemekle süslemeyi başarıyorsun. Kilo alma sürecinde tek yapabildiğin, başarı olarak zannettiğin şey maalesef bu. Ve o sorunları sadece sen yaşıyormuşsun başka hiç kimse yaşamıyormuş, en büyük dert seninmiş zannediyorsun. Ben de öyle bir dönemdeydim. Buraya geldiğimde benden daha çok şey yaşamış ama benden daha güçlü duran insanları gördüm. Benden daha az şey yaşamış ama benden daha çok yıpranmış olanları gördüm. Yeri geldi şükrettim, yeri geldi destek oldum yeri geldi bana destek oldular ve en güzel yanı burada gerçekten pes etmeye çok yakın olduğum bir yerde beni anlayan insanlar, pes etmeme izin vermeden her yeni gün elimden tutup kalkmama yardımcı oldular. Buranın en büyük avantajı, bence en büyük yanı bu. O ruh o motivasyon seni anlayan insanların varlığı ve buraya ikinci bir ev diyorum benim için. Belki de hayatımda ilk defa kendimi bu kadar bir yere ait hissettim. Kendi normal yaşantınızda bile bu kadar ait hissetmediğiniz bir noktadasınız burada çünkü etrafınızsa sizinle aynı şekilde, aynı sorunu yaşayan, farklı geçmişlerden farklı aile yapılarından gelen insanlar hiç fark etmez ortak payda kilo probleminiz, sizi kilo almaya iten sebepler. Konuşmaya başladığınızda bu insanlarla o kadar çok ortak şeyimiz çıkıyor ki sonunda diyorsun ki “Beni anlıyorlar! Beni gerçekten dinliyorlar! Bana gerçekten bir çözüm üretiyorlar.” Ve o ruhla o motivasyonla burada kilo vermek gerçekten kolay.

Galiba buraya gelerek hayatımda kendim için en önemli ve en iyi şeyi yaptığımın farkına vardım. İlk defa kendim için doğru bir şey yaptığımın farkına vardım ve bu süreci uzatmam gerektiğini düşündüm çünkü şunu gördüm ki ben mutlu değilsem ne aileme, ne çocuğuma ne arkadaşlarıma ne mutluluk verebilirim, ne onlara yardımcı olabilirim! Kendimi çözmeden, tamamen kendimi çözdüğüme inanmadan bu süreci tamamlamak istemedim. Evet 1 ay için gelmiştim, 10 kg gibi bir hedefim vardı. Buraya geldiğimde sorunumun aslında kilo olmadığını fark ettim. Benim çözmem gereken kilo almama sebep olan başlıca iç dünyamda problemler vardı. Kendimi keşfetmem gerekiyordu, kendimi bulmam gerekiyordu. Bunları çözünce zaten kilonun bir problem olmadığı, sadece bu çözülmesi gereken sorunların dışa vurumu olduğunu keşfettikçe buradaki süreci uzattım ve çok doğru bir karar verdim. Şu an hayatımda hiç olmadığım kadar iyi hissediyorum hem fizik olarak, hem beyin olarak, hem psikolojik olarak. Çok zindeyim çok sağlıklıyım. Mesela şu anda kamptan gidiyorum istediğim kiloda değilim daha kilo vermek istiyorum ama o kadar kafam rahat ki çünkü artık biliyorum bunu verebilirim, normal hayatımda, yaşantımda normal insanlarla birlikte bu süreci 1-2 ayda sağlıklı yaşayarak dengeleyebilirim ve kilo alıp vermek o kadar normal bir insan davranışıymış ki, ne o kadar zormuş ne o kadar kolaymış bir rutinmiş. Biz bunu kendi iç dünyamızda ki problemlerin dışa vurumu olarak adlandırdığımızdan çok büyük bir sorun haline getirmişiz. Aslında çok kolaymış almak da vermek de.

En başta şunu görüyorum, sizin yakınınızda bulunan anneniz, babanız, arkadaşlarınız kim olursa aslında size iyilik yaptıkları düşüncesiyle kötülük yaptıklarının bilincine varıyorsunuz. “Kızım bir tane ye bir şey olmaz”, misafirliğe gidersin; “Bugün ye yarın başlarsın yeniden diyete” yada “Sen aslında böyle de güzelsin, neden takıyorsun ki? Seni seven böyle sevsin.” Bu cümleler o insanların sizi kırmak istemediği, aslında onların da farkında olduğu ama kırılmanızdan korktuğu, sizin yüzünüze vuramadığı tamamen bahaneler. Yalan uydurma söylemler. Bir annenin evladına sen kilolusun deyip onu üzebilme lüksü yok yada yakın bir arkadaşınızın sizden alacağı tepkiden korkup “tamam kilo aldın biraz ama halledersin” diecektir size. Kilo aldın, nasılsın, ne biçimsin, çok kötü oldun gibi sözleri duymuyoruz maalesef ve o insanların bize iyilik yaptığını zannederek bu süreç katlanarak ilerliyor. Bu insanların söylediklerine kulak asmamam gerektiğini öğrendim, şöyle ki ben mutlu muyum? Ben bu bedende mutluysam kilolu veya zayıf başka birinin söylediği bir şeyle hareket etmeme gerek yok. Kilo verdiniz diyelim dışarı çıktınız benim de başıma gelecek, başka kilo veren arkadaşlarımın da başına geldi; kilo verip gittiğinizde de “ya sen çok kilo vermişsin, hastalandın mı yoksa?”, “biraz ye istersen kemiklerin çıktı” yani bu süreç hiç bitmeyecek. İnsanlara kendinizi beğendirmeye çalışırsanız asla mutlu olamayacaksınız! Çünkü kilo aldığında biraz zayıflasan mı, zayıfladığınızda “Yemeği kestin bir derdin mi var?” Şeklinde yaklaşıyorlar. Yani önemli olan aynaya baktığınızda fit, zinde, güler yüzlü bir yansıma görebilmek. Ben şu anda o bedendeyim, mutluyum, huzurluyum.

İnsanların zorda kalınca, öyle bir çevrede bırakılınca gerçekten sınırlarının olmadığını öğrendim. Sadece böcek konusunda değil ben 29 yıldır spor yapmamış, spor geçmişi olmayan hareket etmekten yüksünen gerek zayıfken gerek kilo aldığım süreçte, hareketsiz, hiçbir şekilde spora ilgi duymayan bir insandım. Buraya geldiğimde de hiç unutmuyorum ilk gün yürüyüş parkuru vardı sabah, Ormanyaya gitmiştik. Benden daha kilolu insanlar vardı o an kampta, ben en arkadan yürüyebildim ve bu insanlar beni servis aracının toplanma yerinde beklemek zorunda kaldılar yaklaşık bi 15-20 dk belki de yarım saat tam hatırlayamıyorum, kendimden inanılmaz utandım. Çünkü benden daha çok kilolu, benden daha kötü sağlık durumu olan insanlar benden daha dinamik, benden daha kondisyonlulardı. Ben buraya geldiğimde 88-90 kg civarındaydım bir hareket kısıtlılığım da yoktu. Gayet yürüyebilir, koşabilir herhangi bir eklem problemim yoktu ve yürüyememiş olmaktan çok utandığımı hatırlıyorum. Yıllardır neden hareket etmediğimi sorguladım ilk geldiğim günde. Şimdi baktığımda inanılmaz atletik hissediyorum, inanılmaz hareketler yapıyorum, sürekli bi hareket içindeyim ve çoğu hocamla farklı farklı spor dalları denedik. Çoğu hocam aslında ben çocukluktan buna yönlendirilsem bir yeteneyim olduğu söyledi. Ve hani üzülsem mi sevinsem mi bilemedim ama küçükken başlasam neler olabilirdi insan bunu düşünüyor. Bundan sonra hayatımda illa ki spor olacak.

Burayı çok seviyorum. Sonsuza kadar ailem derken gerçekten çok ciddiyim. Burada tanıştığım tüm hocalarımın ayrı ayrı bende çok özel yerleri var. Her biri şahane insanlar. Hepinizin gerçekten tanıması gereken, size çok şey katacak insanlar bana çok şey kattılar en azından. Buraya kendimi bulmaya gelmiştim, tam olarak buldum mu? Belki. Serüvenin en azından bir kaç parçasını buldum. Devam eden bir hayatım var, burada öğrendiklerimi kullanarak eksik kalan parçalarını bulmaya devam edeceğini düşünüyorum çünkü dediğim gibi burası bir okul. Zayıflamak sadece öğrendiklerinizin bir sonucu. Nasıl kilo almak yaşadığınız kötü şeylerin bir sonucuysa burda da zayıflamak öğrendiğiniz iyi şeylerin bir sonucu. Aslında dediğim gibi hayatı, yaşamayı, yemekleri sevmeyi, porsiyonlamayı, bir sürü şeyi yani gerçekten hayatın ufak bir simülasyonu olarak düşünün ve çok derin detaylı bilgiler ediniyorsunuz. Buradan çıktığımda beni bambaşka bir hayat bekliyor. Gerçekten geride bıraktığım hayat geri döndüğümde beni kimsenin tanımayacağını düşünüyorum, hem dış görünüş olarak hem mental olarak. Çünkü çok daha iyiyim, çok daha mantıklıyım, çok daha dik duruyorum çok daha kendimden eminim. Bir tırtılın kelebek olduğu an gibi benim için, içimde öyle hissediyorum. Buraya geldiğimde mutsuz, kaotik, stresli en ufak bir şeyde ağlayan, alıngan, gerçekten 28 yaşına gelmiş ama belli başlı şeyleri kendi içinde çözememiş bir insandım. 29 yaşıma burada girdim, doğum günümü burada kutladım. Yeni yaşıma burada girmek bilmiyorum belki de onun uğuruna inanıyorumdur hala ama gerçekten yeni bir doğum oldu benim için burası. Şimdi dediğim gibi daha mantıklı, daha net görebilen, doğruyu yanlışı çoğu konuda daha iyi ayırt edebilen bir insan haline geldim. Kilo almanın sebeplerini öğrendim, kilo vermenin yollarını öğrendim bunların ikisini nasıl kullanabileceğimi, harmanlamayı öğrendim. O yüzden ben mezun oluyorum, çok mutluyum bir yandan da hüzünlüyüm ama burayı bırakmayacağımı da bildiğim için hüzne de çok yer vermiyorum.

Burada öğrendiğim en güzel şeylerden bir tanesi hiç hüzne gerek yok. Hayat mutlu oldukça, kendini sevdikçe, etrafını sevdikçe ve huzurlu oldukça güzel. O yüzden buradan ayrılışımı da gülerek yapıyorum, vedamı da böyle gülümseyerek yapıyorum. Umut ediyorum ki iyi bir fizikle, iyi bir zihinle ziyaretlerim sadece görmek amaçlı, kısa süreli ziyaretler olarak olur.

Buradan izleyen ve buraya gelmek isteyen insanlara da şunu söylemek istiyorum; “Eğer fırsatınız varsa, eğer imkanınız varsa 1 dk bile düşünmeyin. BEN ÇOK GÜZEL BİR HİKAYE YAŞADIM, AZ ÖNCE ANLATTIKLARIM BENİM HİKAYEMDİ UMARIM ÇOK DAHA İYİLERİ SİZİN OLUR.”

The post Ayliz Karadan first appeared on Yaşam Boyu Form - Zayıflama, Zayıflama Kampı.

Aradım Serkan Hoca ile ilk konuşmamızdan sonra buraya gelmeye tamamen karar verdim. Yaklaşık 3 aylık bir periyotta buradayım, bu süre içinde 16 kg verdim ama kilo verme dışında burada bir çok şey öğrendik Yusuf Hocadan olsun, Serkan Hocadan olsun, diğer hocalarımızdan da aynı şekilde ama en önemlisi burada aile olmayı öğrendik aslında. Hepimizin birer ailesi var o bir gerçek ama burada kendi seçtiğiniz bir aile ile 24 saat bir arada oluyorsunuz. O kadar farklı bir ambiyansın içerisindesiniz ki sadece yatmadan yatmaya o insanlardan ayrılıyorsunuz. O insanlardan çok fazla şey öğreniyorsunuz bu bir gerçek, herkesin kendi hayat yolu var, kendi yaşadığı gerçekler var, herkesin hikayesi çok farklı ama bizleri burada birleştiren amaç aynı. Aynı amaçla yol aldığımız için de o kadar güzel şeylerle bir araya geliyor, o kadar gülüp o kadar eğlenerek kilo veriyoruz ki ben bunun farklı bir yerde böyle olacağını açıkcası düşünmüyorum.

Başka bir yer bu ambiyansı sağlayamaz mümkünatı yok bence, başta Yusuf Hocanın o samimiyeti, o güler yüzlülüğü, o içten tavrı yeri geliyor kızıyor ama biliyorsunuz ki bizler için kızıyor. Kızıyorsa da bir sebebi vardır mutlaka diyorsunuz. O mücadeleci tavrını hepimize öyle bir aşılıyor ki hayatta belki mücadele etmeyi öğreniyorsunuz. Burdan çıktığınız zaman ayakta kalabilmeyi bir tık daha yukarı taşıyorlar tabi ki alabiliyorsanız, öğrenebiliyorsanız.

Serkan Hoca çok ayrı biri, onun sakinliği zaten sizi dinginleştiriyor. Yani o kadar belki sinirli bir anınızda öyle bir konuşma yapıyor ki bir anda toparlanıp kendinize geliveriyorsunuz. Onun varlığı evet burada çok huzur verici diyebilirim. İnşallah yolunuz burayla kesişir ve anlattıklarımın ne kadar gerçek olduğunu, buradaki ailenin, buradaki samimiyetin ne kadar güzel olduğunu görebilirsiniz bilmiyorum ben çok mutluyum. Aslında onları tanıdığım için o kadar o kadar mutluyum ki şu an giderken üzüntüyle gidiyorum maalesef. Keşke hepimizin vakti, imkanı olsa burada temelli kalabilsek, bu aileyi hep koruyabilsek ama şöyle bir şey var “Kalbiniz neredeyse hazineniz oradadır” der Paulo chello, onlar hep kalbimde, hazinemde tamamen kalacaklar ömrümün sonuna kadar, buradan çıktıktan sonra da bu aileyi korumaya devam edeceğiz.

Buradaki beslenme tamamen evdeki beslenme düzeninin yansıması, evde ne yiyorsanız burada da onları yiyorsunuz. Ben buraya geldiğim zaman daha doğrusu geleceğim zaman ilk bunu sormuştum “Ne Yeniyor?” Çünkü ben karşıyım kimyasal haplara, poşetlere, karışımlara. Ev yemekleri yapıldığını duyduğum zaman çok mutlu oldum. Gerçekten buraya geldiğiniz zaman evinizde ne pişiyorsa onu yiyorsunuz yani ekstradan size bir şey verilmiyor ve buradan gittiğiniz zaman bunu yapabilme olanağınız da çok yüksek. Belki de buranın bana en güzel gelen yanlarından birisi de buydu, buradan gittiğin zaman o kadar kolay hayatıma geçirebileceğim ki. Gerçekten çok sağlıklı beslendik. Başka yerler gibi sıvıyla beslenseydik hem motivasyonumuz düşecekti, hem efor sarf edemeyecektik gücümüz kalmayacaktı. Sporlarımız zaten Yusuf hoca, Bağış hoca ve Merve Hoca sayesinde her iki günde bir farklı sporlarla karşı karşıya kalıyoruz yürüyüş yapıyoruz, ormanlara gidiyoruz, ormanların içine giriyoruz zumbamızı ayrı yapıyoruz, sıkılmadan gerçekten spor nasıl yapılır bunu öğretiyorlar ve sıkılmadan nasıl spor yapılarak kilo verilir onu görüyorsunuz. Buraya gelmeden önce spor yapmak kafanızda o kadar büyük bir yerde ki, acaba yapabilir miyim, acaba şu şöyle olur mu diye çok düşünüyorsunuz ama buraya geldiğiniz zaman size çok büyük artılar kattığına inanıyorum. Burada herkes çok farklı şeyler kattı bana, inşallah buradan gidince de bunu sonuna kadar koruyabileceğime inanıyorum. Burada ne öğrendiysem de hayatıma koyabileceğimi düşünüyorum.

Ben şu anda buradan 70 kg ile ayrılıyorum, 86 kg ile gelmiştim ama 60 kiloyu göreceğim ve temmuz ayında Yusuf Hocanın düğününe 60 kilo olarak geleceğim 🙂

Çok teşekkür ediyorum tekrardan her şey için. Sizleri tanımak, sizlerle beraber aynı ortamı solumak inanılmaz keyif verici, inanılmaz güzeldi. Bir daha görüşmek üzere diyorum, sizleri çok seviyorum…

The post Emel Yurdaer first appeared on Yaşam Boyu Form - Zayıflama, Zayıflama Kampı.

Bir tanecik kızım o benim, hep kilo problemi yaşamıştık, doğduğundan beri kiloluydu. Diyetisyenlere gittik, mücadele ettik çoğu zaman verdik, çoğu zaman aldık ama tam olarak başaramamıştık. Sonra bir gün evde, yağmur okuldayken sponsor bir video görmüştüm Yaşam Boyu Form kampı diye. Tabi ki dikkatimi çekmişti ama yağmurun yaşı küçüktü, büyük bir cesaretti acaba yapabilir miyim diye çok düşündüm. Videonun en güzel yanı şuydu, çok sıcaktı, çok gerçekti bunu bir videodan bile alabildim. Sonra Yağmur geldi bunu onunla da paylaştım çok güzel bir kamp dedim. Haziran ayına yaklaşmıştık zaten Nisan, Mayıs ayıydı sonra beraber karar verdik ve başladık. Çünkü artık bir yerden başlamamız gerekiyordu, kızım çok mutsuzdu haliyle ben de çok mutsuzdum bunu anlayabiliyordum. Kötü besleniyordu, ne kadar destek olsak da bir yerde başaramıyordu. Hiçbir istediğini giymiyordu, hiçbir şekilde evden dışarı çıkmak istemiyordu. Müstakil bir evde yaşıyoruz, onun orta katta odası var. Hatta orayı satmayı düşünmüştüm, küçük 1+1 bir eve yerleşelim ve ben seni hep göreyim demiştim. Bunları düşünerek önce yola çıktık, karar verdik.

Önce telefonda görüştük, sonra kampa geldik, buraya gelmeden önce çok videolarınızı seyrettim. Bir çok burada kalanların, vakit geçirenlerin, kilo verenlerin bir çok videosunu seyretmiştim. Hepsinin ortak söylediği bir şey vardı burası için en başında “Biz burada bir AİLEYİZ!”. Aileyiz ama aile nasıl olabilir ki, bu kadar da değildir demiştim ama gerçekten burası bir AİLEYMİŞ. Biz de ailenin bir parçasıyız, aile sizin için ne ifade ediyorsa burası da benim için aynı şeyleri ifade ediyor.

Sonra kampa geldik, tabi ki hiç kolay değildi. Yağmuru bıraktık güzelce kampına, tabi çok zordu ilk defa ondan ayrılmıştım, onun için de çok zordu ama çok güveniyordum, çok inanıyordum. Bir kişiye böyle koşulsuz güvenemezsiniz ama Yusuf Hocayı gördüğümüzde ona çok inanmıştım, hiç gözüm arkada kalmadan kızımı emanet ettim. Tabi zor süreçlerdi benim için, onlar için değil. Hayatlarını yaşadılar, hiç gezmediği kadar gezdi, eğlendi, her dakika bir yerdeler. Arıyorum ben evde oturuyorum, üzülüyorum yok kızım evde diye o geziyor, eğleniyor. Şurdayım, burdayım diye gayet güzel zaman geçirdi.

2,5 aylık bir süreçti ve sürecimiz bitti. Yağmuru almaya geldiğimde, ilk geldiğim günkü hislerle alakası yoktu. Tabi Yusuf Hoca kızmadım değil, ben küçük tombil tatlı bir kız çocuğu bırakmıştım, karşımda gayet fit, gayet boyu uzamış, yüzü çok gülen, artık ne istediğini bilen bir genç kız vardı. Buradaki arkadaşlıkları çok güzeldi, onlara da değinmek istiyorum. Çok destek oldular kızıma çünkü o kampın en küçüğüydü ama hiç hissettirmediler, abi oldular, abla oldular hoca oldular, arkadaş oldular. Benim hayallerimi gerçekleştirdiler, hayallerimi yaşıyorum! İyi ki buldum, iyi ki tanıdım, iyi ki buraya geldik çok mutluyuz.

İnsanların hep bir kötü ön yargıları vardır, kampta verecektir ama çıktığında mutlaka alacaktır. Daha önce olmuştur, kampta verdi ama çıktığında geri aldı gibi. Biz kamptan çıktık, ikinci haftamızda tatile gittik, güzel bir hafta sonu tatili yaptık, ben tanıyamıyorum, ben bile inanamıyorum. Ben bile bilmiyormuşum 34 yaşındayım, bir çok şeyi yanlış biliyormuşum. Tatlı yemeden olabiliyormuş, pilav yemeden, ekmek yemeden. Taze fasulye ve yoğurt yiyoruz akşam yemeğinde ve çok mutluyuz, acayip güzel. Evet Çeşme de tatil yaptık, istediğimizi yedik tabi ki abartmamak kaydıyla. Sonra dedik ki biz iki gün de olsa biraz çıktık dedi Yağmur, bir hafta full time dedi spor ve sebzeye ağırlık verelim. Böyle bakıyorum yani. 5 kilo ağırlıkla mekik çekerken de bakıyorum, tanımakta güçlük geçiyorum. Gerçekten dedikleri gibi beden değil önce beyin değişmeliymiş. Ben olduğuna inanıyorum, daha yolumuz var uzun bir yolumuz daha var şimdi yarısındayız. Yusuf Hocanın destekleriyle inşallah ben de ondan güç alıyorum ara ara itiraf etmeliyim. Tabi arada ağlıyorum, her verdiği kiloda neredeyse ağlıyorum öyle duygusallıklarım da oluyor. Bana sorarsanız kendi gözlemlerimle bilgi, tecrübe, azim, hırs ve en güzeli de sevgi bunların hepsi bir araya geldiğinde sonuç bu oluyor. İyi ki varsınız, iyi ki buradayız ve her zaman da olacağız. Sizi seviyoruz.

YAĞMUR:

Merhabalar ben Yağmur.

14 yaşındayım. Kamptan önce hiçbir şekilde dışarı çıkmak, arkadaşlarımla gezmek istemiyordum Hep odamda yatmak, hiç hareket edesim, kıyafet giyerim bir şey alasım yoktu. Sebebi kendimi beğenmiyordum! Güzel bulmuyordum, giyince hani böyle güzel demiyordum asla, beğenip de çıkasım gelmiyordu. 105 kiloydum şimdi 85 kiloyum, 20 kilo verdim kamptayken 2,5 ay kaldım ve şu an hala devam ediyorum. Çok farklı duygular, çok güzel. Hep gezerim, tozasım, kıyafet alasım var, hiç yerimde durasım yok. Kolay değildi, ilk defa annemden ayrı kaldım ama çok eğlenceliydi, Yusuf Hocam olsun, Merve Hocam olsun hepsi bana destek oldu, çok güzeldi, çok eğlendim. Mesela yürümeyi asla sevmezdim, sabahları yürümek hiç istemezdim ama 1-2 haftadan sonra artık, kilo verdikten sonra bi farklı olmaya başladı, yürümek istedim spor yapmak istedim, spor yaparken mutlu oldum. Spor yapmayı aslında hiç sevmezdim yani evet ama sonra buraya alıştım, çok istiyorum gerçekten sporcu birisi olmayı.

Bence asla çekinmesinler, korkmasınlar evet alışmak zor benim yaşımda birisi için ama gelin, tanıyın zaten spor çok güzel bir şey onu fark ettim. Evinden uzaktasın, farklı bir yerdesin ama yine de mutlu olabiliyorsun, çok güzel şeyler yaşayabiliyorsun.

The post Yağmur Adıyaman ve Annesi first appeared on Yaşam Boyu Form - Zayıflama, Zayıflama Kampı.

Arayıp telefonla konuştum, nasıl oldu bilmiyorum ama ikna oldum sonra direk gelmeye karar verdim. Okulum devam ediyordu o zaman, yerimi ayırttırdım ve okul kapanır kapanmaz geldim.

Buradaki hocalarımızın hepsine çok teşekkür ediyorum, hepsi gerçekten çok ilgili. Burada yeme düzenimizin, beslenme alışkanlıklarımızın hepsinin nasıl olması gerektiğini yada bugüne kadar bir çok diyet denedik, bir çok spor yaptık aslında biliyor gibi geldim ama hiçbir şey bilmediğimi gördüm. Her şeye burada sıfırdan başladım.

Asıl olan şey gözümüzün aç olduğu gerçeği. Aslında her şey yeterli ama bizde bir doyumsuzluk var, göz açlığı var. İnşallah bundan sonra bu şekilde devam etmeyecek. Her stresli olduğumda kendimi yemeğe vuran bir insandım, burada stresle bile nasıl baş etmem gerektiğini, o psikolojiyi nasıl yenmem gerektiğini, duygusal açlık ve fiziksel açlığın var olduğunu burada öğrendim. İki hissi de iyi dinleyip ayırabilmek gerekiyormuş. Burdan çıktıktan sonra nerede, neyi, nasıl yapacağımı biliyorum. Burada herkes bir aile gibi çok güzel. Yeri geldi büyüklerimizden bir abi gibi, abla gibi küçüklerimizden bir kardeş gibi iç içe yaşamayı öğrendik. Herkesin amacı belli burada, bir amaç doğrultusunda buradayız o yüzden normalden daha fazla burada birbirimize kenetlendik. Buradaki arkadaşlıklar daha sıcak daha samimi. İnsanların beş altı ayda paylaşabileceği şeyleri biz burada çok daha kısa zaman içinde paylaşıyoruz. Sıkıldım diye bir şey yok, hem özgürüz hem de her şeyi bir arada beslenmeyi, sporu her şeyi bir arada yapabiliyoruz.

Herkes bir şeyleri arkada bırakıp geliyor, hiçbir zaman kendimizi yalnız hissetmiyoruz. Hani bir köşeye çekileyim ağlayayım desen buna bile izin vermiyorlar yani. Bu iletişimimiz hiçbir zaman kopmayacak.

Hayatımda bazı şeyler için gerçekten fedakarlık yapmam gerekiyor. Neyden mutlu oluyorsun, anlık mutluluk mu yoksa devamlı mutluluk mu? Gerçekten devamlı mutluluğun olması için bazı şeylerden feragat etmek gerekiyor yada belirli ölçüde sınırımı haddimi bilerek yemem gerekiyor. İnsan anlık mutluluğu hissediyor evet ama daha sonrasında KENDİNE KÜSÜYOR! AYNALARA KÜSÜYOR! Ben artık aynalara küsmek istemiyorum. Rahatça özgürce fotoğraf çektirmek istiyorum.

Gelmeden önce ben de korkuyordum, benim de tereddütlerim vardı ama buraya gelip, buradaki ortamı görüp ve sizleri tanıdıktan sonra bu gerçekten yok oldu. Diyorum ya burada gerçekten bir aile gibi olduk ve tekrar tekrar dönüp gelmek isteyeceğimiz bir yer. O yüzden korku ve tereddütün gerçekten yok olduğu bir yer burası.

Bende polikistik over, insülin direnci, tiroid sorunlarım olmasına rağmen 2 ayda 16 kg verdim. Bu bence defalarca denediğim diyetlerden, aşılardan hiçbirinden görmediğim sonucu burada gördüm. Maddi ve manevi olarak insanların bir şeylerden fedakarlık ederek buraya gelmeleri gerekiyor. Geldiklerinden ne olursa olsun buradan bir sonuç alarak çıkacaklarını söyleyebilirim.

Burası Yaşam Boyu Form Kampı, hiçbir yemekten kısılmadı, hiçbir meyveden. Yiyorduk ama sadece ölçüsünü, miktarını bilerek yiyorduk. Her şeyden yoksun bırakılan, ilaçlar vs gibi şeyler yok. Günlük hayatta tükettiğimiz şeylerin miktarını ihtiyaca göre belirleyerek nasıl yaşayacağımızı öğreniyoruz.

Hepinizi çok seviyorum, burayı gerçekten özleyeceğim. İnşallah tekrar gelmek kısmet olur, kısa bir ara olur bu. Her özlediğimde arkamda bir Yaşam Boyu Form Kampının olduğunu, burada da bir ailem olduğunu biliyorum, burası artık ikinci evim oldu.

The post Sultan Yuvanç first appeared on Yaşam Boyu Form - Zayıflama, Zayıflama Kampı.

Olumsuz çok şey yaşadım ve 30 yıldan beri çocukluğumdan beri tatmadığım şeyleri, yaşamadığım şeyleri burada yaşadım. Hayatımda hiç tatile gitmemiştim burası bana tatil gibi geldi ama adı üstünde kamp, kampın ne olduğunu bilmiyordum bunu öğrendim.

Bilmediğim her şeyi bu 1 haftada burada öğrendim. Bedenimi, yeme içme düzenimi, iyi ki de geldim bana çok şey kattı. Unuttuğum her şeyi burada hatırladım. O kadar yoğun bir hayattan çıkıp gelmiştim, bir haftada kafam boşaldı. Bütün sıkıntılarımdan kurtuldum. Sporun benim vücuduma ne kadar faydalı olduğunu, yemek düzeninin ne kadar faydalı olduğunu öğrendim. Demek yiyip yiyip yatmakla olmuyormuş, bir yerden başlamak gerekiyormuş ben bunu öğrendim. Geldiğime hiç pişman değilim ve şu an hiç gitmek istemiyorum. Yusuf Hocam başta olmak üzere, Merve Hocam, Kadir Hocam ve bize gerçekten sunumlar yapan Gönül Ablam hepsine teşekkür ediyorum. İyi ki ben buradan geçtim, iyi ki ben burayı yaşadım, iyi ki buraya geldim hepsine minnettarım.

Eğer kendinizin farkına varmak istiyorsanız işte tam burası o adres, doğru yer. Buradaki arkadaşlarıma hep söylüyorum onlar çok şanslılar böyle bir yerde oldukları için, ben hayal bile edemezdim, yapamazdım ama çok büyük bir başlangıç oldu. Çoğu kaybettiğim şeyleri burada kazandım, teşekkür ederim.

The post Gülay Bodrum first appeared on Yaşam Boyu Form - Zayıflama, Zayıflama Kampı.

İstemsiz bir negatif etki vardı üzerimde, tek başıma kalayım, yalnız kalayım, insanlar beni görmesin işte tek başıma hareket edeyim. Sonra bir anda eve kaçıyordum tekrar odama giriyordum ama sürekli bir odada kalma hali yoktu, inanılmaz depresif bir insan değildim diyemeyeceğim öyleydim, hatta geldiğimde hatırlıyor musunuz konuşmuyordum bile. Çünkü konuşmak istemiyordum, insanlarla iletişim kurmak istemiyordum. Her şeyin belirli bir sebebi vardır bunun da kilo. Dışarı çıkmam bile, alış veriş yapmam bile, okula gitmek bile. Ben lise öğrencisiyim okula gidiyorum her sabah o bile eziyet geliyordu o kadar insanın içine girmek, 15 kişi ile aynı sınıfta bulunmak, birileri ile sürekli iletişim halinde olmak. Bir de bunlar yaşıtların. Benim tüm arkadaş grubum sporcu, yanlarında gezerken utanmak değil ama inanılmaz rahatsız hissediyordum çünkü sporcular, bizde kaldıkları geceler oluyordu, sabah 6 da kalkıp koşmaya, yüzmeye gidiyorlardı. Ben hiçbir şey yapmıyordum, yatıyordum yiyordum!

İnstagramda geziyordum, keşfette hep fitnesçılar, pirinç lapaları, avokadolar, önüme bir reklam çıktı Hande ablanın gelinlikli fotoğrafı, profilinize baktım, öne çıkanlara baktım nasıl şeyler yapıyorlar diye. Baktım insanlar bir şeyler başarabiliyorlar. Dedim ki BEN NEDEN YAPMAYAYIM! Annem böyle bir şeye izin veremeyeceğini söyledi, sonra gittim babama söyledim bana hiç o zamana kadar böyle sert bir tepki vermemişti. Ben seni nasıl yanımdan uzak bir yere yollayayım dedi ve ben çocukluğumdan beri sürekli diyetisyen spor, diyetisyen spor ve 10 kilo ver 20 kilo al, 15 kilo ver 30 kilo al hayatım hep bunlarla geçti. Benim için en çok çabalayan kişi babamdı gerçekten her konuda. Akşam 8-9 geliyordu eve, spor salonuna gidelim diyordu, dışarıda yürüyelim diyordu kimse benim için bu kadar uğraşmadı, sonra siz. Ağlaya ağlaya yürüdüm ama yürüdüm.

Aslında bunları yapmıyordum artık yapmalıyım değil, ben bunları yapamıyordum korkuyordum. Bir gün göl bisikletine gelirken ağladım sırf suyun üstündeyim diye. Ben burada bile duramazdım, vapura falan binemiyordum.

Kampa ilk gun geldiğimizde gece saatleriydi, odaya çıktım ve sabah 4 e kadar uyuyamadım, çünkü ben biliyorum sebepsiz, bir insan neden bu kadar umursak, neyi bu kadar stres yapar ki, ne gerek varmış diye. Gece 4 e kadar niye uyumuyorsun ki, ne düşünüyor olabilirsin şu an hatırlamıyorum o kadar umrumda değil ki şu an. Gece 4 te uyudum sabah 7 de kalktım zombi gibi etrafa bakıyordum. Kalktım ortak alana indik, ilk üç gün o kadar zordu ki. Aslında zor olan kamp yada insanlar değildi, zor olan bendim. İletişim kurmak istemiyordum, bir şeyler yapmak istemiyordum yani yapabilir miyim diye düşünmedim. İlk geldiğim hafta da o şekilde ben buraya nerden geldim ya dedim. Yapamayacağım şeyleri bana yaptırmaya çalışıyorlar. Aslında kimsenin sizi azarladığı yok, zorla yaptırmaya çalıştığı bir şey yok, kötü davrandığı yok. Her şey kendi isteğinizle orada bulunduğunuz için ve sizin iyiliğiniz için bir şey yapılıyor. Siz bana bir şeyler öğretmeye çalışıyorsunuz ben size cevap veriyorum, bu yeni gelen üyelerin bir kaçında da var, galiba herkeste var sürekli cevap vermeye çalışıyoruz. Bunun kilo psikolojisi ile çok ilgisi var. Kendini sürekli kanıtlama isteği, haklama isteği. Kiloyu hayatımın her yerine empoze etmişim ben, aldığım ayakkabıya kadar. Ayağım taraklı, ayağım iri alışverişe gitmek istemiyorsunuz her şeyle alakası var.

Hayatımın kalanı böyle geçecek ne yapabilirim ki yani dedim. En kötü 1 yılı kesinlikle böyle geçecek. Pazartesi günleri konuşuyoruz böyle bazıları için gerçekten açlık oyunları dönüyor, çok zorlanıyorlar çünkü dışarıdayız tüm gün, alışveriş merkezindeyiz aslında onlara sunulan bir sürü yiyecek içecek var. Siz görmüyorken her şeyi yiyip içebilirler bu sizinle alakalı değil aslında, kendi vicdanları ile alakalı. Dışarıya gerek yok burda da her şey olabilir. Buradaki tek şey sürekli hareket içindeyiz, kendin yapmak istemesen de grupla yapıyorsun, bi motivasyonun var, spor saati var yapman gerekiyor bunun farkındasın. Burada bulunduğun için yapmaz zorunda hissediyorsun kendini. Dışarıda aynı şekilde yemeğe devam ettiğin zaman evet tabi ki poğaça gibi kabarırsın.

İnanılmaz bir enerji harcamıyoruz, açlıkla savaşmıyoruz da. Dünyanın en zor şeyini yapmıyoruz, ben de ilk geldiğim zaman öyle düşünürdüm ama öyle değilmiş. Saçma sapan yemeklerle duygusal bağ kurmak aslında bu! Onlara ihtiyaç duyduğunu hissetmek! Vücudun ihtiyacı olanı verdiğin zaman başka bir şeye kesinlikle ihtiyacı kalmıyor. Vücudun ihtiyacı kadar yemek. Zevki olarak sürekli yememek. Mesela pazartesi günleri kahvaltıda inanılmaz bir yeme oluyor gerçekten, konuşmak istemiyorum 🙂 ama bu korkutucu anlamda değil. Salı günleri haftanın geri kalanına göre birazcık daha yorucu geçiyor, aslında dışarıda da böyle olmalı bu durum. Yediğinizin ertesi günü dengelemek için çaba sarf etmelisiniz.

Bir şeyleri yapmaktan korkmayın, deneyin en azından, elinize mi yapışır. Bana diyordunuz ya eline mi yapışır dene hiçbir şey olmaz. 10 yıl sonra baktığınız zaman yapmadım demezsiniz, denedim ama olmadı diyebilirsiniz. Mesela ben buradan çıktıktan sonra kilo da alabilirim, dünyanın sonu değil kötü bir şey tabi ki tekrardan kilo almak ama denedim derim, tekrar yapabilirim derim, kendimde bu gücü gördüm diyebilirim. İnsanın istedikten sonra yapamayacağı bir şey yok.

Mental olarak kendimi o kadar iyi hissediyorum ki kamptan gitmek bile beni birazcık hüzünlendiriyor.

The post Dilara Eren first appeared on Yaşam Boyu Form - Zayıflama, Zayıflama Kampı.

Kampın hemen yakınlarından geliyorum. Ben buraya Dehan’ı görüp geldim. Dehan yapıyorsa ben de yaparım dedim. Önceden 85 kiloydum, 70 kiloya düştüm ama sonrasında tekrardan 100 kiloya çıktım ve Yusuf Hocayı aradım. İlk beni alamadılar çünkü kamp çok doluydu, sonra giriş yapabildim.

İlk parkura gittiğimizde 2 km de yoruldum, çünkü nefes alamıyordum, nefesim tıkanıyordu, ilerleyen zamanlarda zayıflamaya başladıkça kondisyonum arttı ve önlerde olmaya başladım. İlk zamanlarda bayır hiç çıkamıyordum, taksiyle çıkıyordum şimdi hayatımdan her şeyi sildim. Şimdi yürüyüş yapıyoruz, Zumba yapıyoruz, esneme hareketleri yapıyoruz, kassal yapıyoruz bunlar hayatımda yoktu. Ben Maşukiyede oturuyorum ama buradaki hiçbir yürüyüş parkurunu bilmiyordum, şimdi her yeri biliyorum. Buraya iyi ki de gelmişim eskiden ev yemekleri hiç yemiyordum. Buraya geldim ev yemekleri yiyoruz, her şeyi biliyorum artık. Nasıl beslenmem gerektiğini öğrendim, eskiden ben çok yemek seçerdim ama demek ki yeniyormuş kendi sağlığım için. Eskiden hiç yürüyüş yapamıyordum, evde oturup elime telefonu alıp onunla oynuyordum, şişiyordum yani. Şimdi bana özgürlük geldi, iyi ki de buraya gelmişim.

Aynaya bakarken kendimi zayıf görüyorum, istediğim kıyafetin içine girebiliyorum. Eskiden 3xl giyiyordum şimdi L ve M giyiyorum. Yani bunlar bana özgürlük getirdi ve sözlendim. Eskiden psikolojim çok bozuktu. Herkese dışlar gibi bakıyordum, insanlara hep bağırıp çağırırdım ama artık insanları tanıyınca çok değişiyorsun. İnsanlara bağırıyorum artık, çok sakin biri oldum. Ben şu an spor hocalığı okumak istiyorum, elimden gelen her şeyi de yapacağım. Ben lise okumadım, bunun için Liseye başlayacağım tekrardan. Hedefime ulaşmak için her şeyi yapacağım.

Benim bir tane ailem vardı buraya geldim ikinci ailem oldu ve arkadaşlarımı da çok seviyorum. Merve Hocamı çok seviyorum, Yusuf Hocamı çok seviyorum, Serkan Hocamı çok seviyorum, Emre Hocamı çok seviyorum, hepsi de çok tatlı. Arkadaşlarım hepsi çok güzel, hepsiyle çok iyiyim. İlk geldiğimde hiçbiri ile iletişime geçemedim çünkü ben hiçbir şey bilmiyordum, dış görünüşüm öyleydi, insanlara değişik değişik bakıyordum ama şimdi öyle değil. Eski Beyda yok yeni Beyda var, herkesi çok seviyorum.

The post Beyda Gür first appeared on Yaşam Boyu Form - Zayıflama, Zayıflama Kampı.

Buradaki ortam aile ortamı gibi, ev yemekleri, çıktığın zaman kolaylıkla uygulayabileceğin şeyler. Evdede kesinlikle uygulayabileceğime inanıyorum. Çünkü insan gerçekten alışıyor neyi nasıl doğru yapması gerektiğini öğreniyor. Ben daha önce spor yaptım, diyet yaptım ama hiçbir şekilde düzene sokamamıştım ama burda gayet her şey düzenli, olması gerektiği gibi öğrendim hayatı.

Burayı sosyal medyada gördüğümde bana güven verdi açıkcası. Geldiğimde de aynı şekilde hiçbir zaman yabancılaşmadım, bir ailem oldu buradan ayrılmak gerçekten zor olacak benim için. Burası da benim ikinci evim gibi oldu sanki evime gitmiyor muşum da başka bir yere gidiyormuşum gibi geliyor şu an. Yani arkadaşlar gayet kardeş gibi oluyorsun.

Burada olanlar sürekli hayatın içinde olan şeyler, biz bunları bilmiyormuşuz aslında, bunu burada öğrendik. Sadece miktarına dikkat etmek, imkansız bir şey değil evde de dışarıda da uygulanabilecek şeyler. Gerçekten insan nefsini tuttuğu zaman olabiliyor yani ama gerçekten çok iyi evimi hiçbir şekilde aramadım. Egzersizler evet çok iyi, yapabildiğinin en iyisini yapmaya çalışıyorsun. Hocalarımın hepsi bana hocalık, abilik yaptılar, gerçekten her konuda çok yardımcı oldular. Kilodan dolayı her ne kadar yavaşlasam da geriden gelsem de yine de yanımdaydılar yani, beni yalnız bırakmadılar o yüzden sıkıntı çekmedim, kendime inandım, hocalarıma güvendim, başardım ayda 10 kg verdim.

– Burada asla unutamayacağım dediğin şey ne oldu?

Ben şelaleye tırmanmamı asla unutamayacağım. Çünkü eğer Bursa’da olsaydım, böyle bir şeyi asla cesaret edip yapamazdım. Pes ederdim, yolun yarısından dönerdim ama yapabiliyor muşum gerçekten. O gün için hayattaki dönüm noktam diyebilirim.

Şimdi 10 kg ile başladık 126 kg ya düştük. Bundan sonraki süreçte, bir daha ki ağustos ayına bambaşka bir Selay olacak. Sen de artık bu sorumluluğu aldın.

Artık bunu başaracağım, kendime de size de söz veriyorum, devamını getireceğim…

The post Selay Çiçek first appeared on Yaşam Boyu Form - Zayıflama, Zayıflama Kampı.

Buraya gelmeden önce, gerçekten insanların dönüm noktaları oluyor. Bazen o kadar karanlığın içine giriyorsunuz ki kendi kendinize “Bu sabah olmayacak” diyorsunuz, işte öyle bir anda geldim aslında. Ben kendimi çok iyi ifade edebilen bir insanım ama istediğim sürece, istemediğim zaman kendimi anlatamam ama burada Sibel’in pes etmemesini öğrendim. Mücadeleci ruhumu, sınırlarımı tanıdım. İnanın bana ben kendimi tam anlamıyla tanımıyormuşum! Neler yapabiliyorum yada neler yapamıyorum onları öğrendim. Artık Sibel daha güçlü, mental olarak da, bedenen de, ruhen de, zihnen de. İnsan istediğini, istediği hareketleri özgürce yapabiliyorsa, o istediğim ağırlığı taşıyabiliyorsam.

Ben yalnız yaşayan bir insanım, genel olarak her işimi kendim yapan bir insanım. O ağırlığı kendim kaldırıp istediğim yere koyabilmek, gücümün yettiğini hissedebilmek bile o kadar güzel ki. Önceki Sibel buydu karamsardı, pesimistti, çok fazla geniş bakamıyordu, kendine çok kızıyordu. Şimdiki Sibel pozitif, çok şükreden bir insan oldum geldiğimdem beri, çok çok çok şükreden bir insan oldum. Artık daha olumlu ve daha ne istediğimi daha net görebiliyorum ve artık mükemmeliyetçi değilim açık söyleyeyim. Eskiden çok mükemmeliyetçiydim, her şey muntazam olmalıydı artık öyle değil. Ben insanım ya, ben insan olduğum için benim de eksik yönlerim varmış diyorum ki olacak, o yüzden Sibel artık mükemmeliyetçi değil. Sibel artık daha olumlu, daha pozitif, daha gerçekçi daha net görebilen bir insan, mutlu bir insan açıkcası.

Şöyle söyleyeyim inanın bana; İlk geldiğim zaman da aynı enerjiyi aldım bir aile ortamı gibiyiz. Ben kesinlikle çalışanı demek istemiyorum, burada bir Gönül ablamız var, gerçekten hepimizin gönlünün sultanı. Temizlik konusunda olsun, yemek konusunda olsun, hijyen konusunda olsun zaten eksiksiz bir çalışma tarzı var ama her insanın farklıdır mesela, herkes bir şeyi beğenmeyebilir ama özellikle makul olduğu sürece fikirlerimizi söylüyoruz o da gayet açık ve net bir şekilde olur yada olmaz diye bize net bir şekilde cevap veriyor. Aile ortamı, temizliğinden çok memnun kaldım, yemeklerinden çok memnun kaldım evde beslendiğim gibi beslendim diyet falan yok tamamen evde beslendiğim gibi sadece her zaman olacağı gibi ölçülü, porsiyon kontrolü bu zaman “Denge!”. O yüzden her şey gayet muntazamdı benim için, çok da sevdim ailem gibi bundan sonra da ailem gibi olacak.

Açıkcası hocalarımı övücem, gerçekten öveceğim. Benim için 4 tane kulvar var, birisi beden, biri beyin, biri ruh ve diğeri de hayatın içindekiler. Benim için beden Yusuf Hoca, beynim Serkan Hocam, ruhum Merve Hocam. Yusuf hocam bedenimi dolduruyor tamamen. Spor konusunda gerçekten çok bilgili, çok donanımlı bir insan. Ben kendisinden çok çok çok şey öğrendim, hem spor konusunda hem de hayatın içinden çok şey öğrendim. Serkan Hocam çok sakin, beynimizle ruhumuzu pekiştiren bir insan, bana sakinlik veriyor. Sosyolog zaten kendisi, insan psikolojisinden çok iyi anlayan birisi mesleği icabıyla da. Merve Hocam zaten harika bir insan sporundan bahsetmeme bile gerek yok, bir çok dalda uzman. Hareketleriyle, yaptığı aerobikleriyle, zumbamızla yürüyüşlerimizle. Zaten gelirseniz buraya bana hak vereceksiniz. Diğer hocalarımız Bağış Hoca olsun, Emre Hoca olsun onları da çok sevdim. Diğer hocalarım kadar onlarla çok vakit geçiremedik ama onlar da kendi dallarında profesyoneller.

Ben son olarak şöyle söylemek istiyorum; Tüm hocalarıma tek tek tek çok teşekkür ediyorum beni ailenize kabul ettiğiniz için, bana bu samimiyeti gösterdiğiniz için ki benim için samimiyet çok önemlidir güveni sağladığınız için ve ben buradan çıktıktan sonra da hepinizle görüşmeye devam edeceğim, sizi çok seviyorum, her şey için çok teşekkür ediyorum, hepinizi öpüyorum.

The post Sibel Tiftik first appeared on Yaşam Boyu Form - Zayıflama, Zayıflama Kampı.